ഭാഗം 1: പ്രകൃതിയുടെ അനുകൂലനവും അസാധാരണമായ ഉറക്കവും (വചനങ്ങൾ 17-18)

കഴിഞ്ഞ ക്യാമ്പയിനിൽ നാം മാറ്റിവെച്ച പതിനേഴാമത്തെ വചനത്തിന്റെ കൂടുതൽ വ്യക്തമായ ചിത്രത്തോടെയാണ് ഈ പഠനം ആരംഭിക്കുന്നത്.

പ്രപഞ്ചം വിശ്വാസിക്ക് അനുകൂലമാകുന്നു (വചനം 17)

ഗുഹയിൽ അഭയം പ്രാപിച്ച ആ യുവാക്കൾക്ക് വെയിലിന്റെ ശല്യമുണ്ടാകാതിരിക്കാൻ അല്ലാഹു സൂര്യന്റെ സഞ്ചാരത്തെ എങ്ങനെയാണ് ക്രമീകരിച്ചത് എന്ന് 17-ാം വചനം പറയുന്നു. സൂര്യൻ ഉദിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ഗുഹ വിട്ട് വലത്തോട്ട് ചാഞ്ഞുപോകുന്നതായും, അസ്തമിക്കുമ്പോൾ അവരെ മുറിച്ചുകടന്ന് ഇടത്തോട്ട് പോകുന്നതായും കാണാം. അല്ലാഹുവിന്റെ സന്മാർഗ്ഗം (ഹിദായത്ത്) ലഭിച്ചവർക്ക് പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ എങ്ങനെയാണ് കാവലൊരുക്കുന്നത് എന്നതിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തമാണിത്.

ഇതിന് ചില പണ്ഡിതന്മാർ മറ്റൊരു വ്യാഖ്യാനവും നൽകുന്നുണ്ട്; ഗുഹയുടെ കവാടത്തിലൂടെ പ്രകാശം നേരിട്ട് ഉള്ളിലേക്ക് കടക്കാത്ത രീതിയിൽ അല്ലാഹു ഗുഹാമുഖത്തിന് മാറ്റം വരുത്തിയതാകാം എന്ന്. ഇതൊരു വായനയാണെങ്കിലും, ഖുർആനിലെ പദപ്രയോഗങ്ങൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഗുഹയുടെ കിടപ്പും സൂര്യന്റെ സഞ്ചാരവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ആദ്യത്തെ അഭിപ്രായമാണ് കൂടുതൽ അനുയോജ്യമായി കാണുന്നത്. അതോടൊപ്പം, അവർ കിടന്നിരുന്നത് ഗുഹയുടെ കവാടത്തിലായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഗുഹയുടെ നടുത്തളത്തിലുള്ള ഒരു വിശാലമായ സ്ഥലത്തായിരുന്നു (فَجْوَةٍ) എന്നും ഖുർആൻ കൃത്യമായി പറയുന്നു. അവർക്ക് ചൂടേൽക്കാത്ത വിധം, എന്നാൽ കാറ്റും വെളിച്ചവും ആവശ്യത്തിന് ലഭിക്കുന്ന രീതിയിലായിരുന്നു ആ വിശാലമായ സ്ഥലം.

ഭയാനകമായ ആ ഉറക്കം (വചനം 18)

പതിനെട്ടാമത്തെ വചനത്തിൽ ആ ഗുഹയിലെ ഉറക്കത്തിന്റെ അതിശയകരമായ അവസ്ഥ അല്ലാഹു വർണ്ണിക്കുന്നു: “നീ അവരെ കണ്ടിരുന്നുവെങ്കിൽ അവർ ഉണർന്നു കിടക്കുന്നവരാണെന്ന് നീ ധരിച്ചുപോകുന്നതാണ്; അവരാകട്ടെ, ഉറങ്ങുന്നവരുമാകുന്നു.”

എന്തുകൊണ്ടാണ് അവർ ഉണർന്നിരിക്കുകയാണെന്ന് കാണുന്നവർക്ക് തോന്നുന്നത്? മുഫസ്സിറുകൾ ഇതിന് നൽകുന്ന മനഃശാസ്ത്രപരമായ വിശദീകരണം വളരെ ശ്രദ്ധേയമാണ്. അവരുടെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞിരുന്നില്ല! കണ്ണുകൾ തുറന്നുവെച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഉറക്കമായിരുന്നു അത്. മാത്രമല്ല, അവരെ അല്ലാഹു വലത്തോട്ടും ഇടത്തോട്ടും മറിച്ചിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രം ഇതിനെ അത്ഭുതത്തോടെയാണ് കാണുന്നത്. വർഷങ്ങളോളം ഒരേ കിടപ്പ് കിടന്നാൽ ശരീരത്തിൽ വ്രണങ്ങൾ (Bedsores) ഉണ്ടാകുകയും ശരീരം നശിക്കുകയും ചെയ്യും. അതിൽ നിന്നുള്ള ജൈവികമായ സംരക്ഷണമായിരുന്നു ആ ചരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞുമുള്ള കിടപ്പ്.

അവരുടെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന നായയെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമർശവും ഖുർആൻ നൽകുന്നുണ്ട്. അത് ഗുഹാമുഖത്ത് അതിന്റെ രണ്ടു മുഴങ്കൈകളും നീട്ടിവെച്ചുകൊണ്ട് കാവൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു. സജ്ജനങ്ങളോടൊപ്പമുള്ള സഹവാസം ഒരു മൃഗത്തിന് പോലും ഖുർആനിൽ എത്ര വലിയ സ്ഥാനമാണ് നേടിക്കൊടുത്തത് എന്നത് ചിന്തനീയമാണ്.

ഈ കിടപ്പ് പുറത്തുനിന്ന് കാണുന്ന ഒരാളുടെ മാനസികാവസ്ഥ എന്തായിരിക്കും? ഖുർആൻ കൃത്യമായി പറയുന്നു: “അവരെ നീ എത്തിനോക്കിക്കണ്ടിരുന്നുവെങ്കിൽ, ഓടി രക്ഷപ്പെടുന്നതിനായി അവരിൽനിന്നും നീ പിന്തിരിഞ്ഞു പോകുകയും, അവർ നിമിത്തം നീ ഭയനിർഭരനായിത്തീരുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു!” അതെ, ശത്രുക്കളാരും ആ ഗുഹയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാതിരിക്കാൻ അല്ലാഹു അവർക്ക് ചുറ്റും ഭയത്തിന്റെ (رُعْبًا) ഒരു വലിയ അദൃശ്യകവചം തീർത്തിരുന്നു.

ഭാഗം 2: സമയത്തിന്റെ ആപേക്ഷികതയും ചരിത്രത്തിന്റെ ഉണർവും (വചനങ്ങൾ 19-22)

ഉണർന്നെഴുന്നേൽക്കലും സമയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കവും (വചനം 19)

നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം അല്ലാഹു അവരെ ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. ഉണർന്നയുടനെ അവർക്കിടയിലുണ്ടായ തർക്കം തങ്ങൾ എത്ര കാലം അവിടെ ഉറങ്ങി എന്നതിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. ചിലർ പറഞ്ഞു നാം ഒരു ദിവസമോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ദിവസത്തിന്റെ അല്പഭാഗമോ ആയിരിക്കും ഉറങ്ങിയത് എന്ന്. കാലം (Time) എന്നത് മനുഷ്യന്റെ ബോധമണ്ഡലത്തിൽ എത്രമാത്രം ആപേക്ഷികമാണെന്നതിന്റെ (Relative) തെളിവാണിത്. ഒടുവിൽ, ഉറങ്ങിയ കാലത്തെക്കുറിച്ച് അല്ലാഹുവിന് മാത്രമേ കൃത്യമായി അറിയൂ എന്ന് പറഞ്ഞ് അവർ ആ തർക്കം അവസാനിപ്പിച്ചു.

ഭക്ഷണത്തിനായുള്ള യാത്രയും ജാഗ്രതയും (വചനം 19-20)

വിശപ്പ് മാറ്റാൻ തങ്ങളുടെ കയ്യിലുള്ള വെള്ളിക്കാശുമായി ഒരാളെ അവർ പട്ടണത്തിലേക്ക് അയക്കുകയാണ്. ഏത് സ്ഥലത്താണ് ഏറ്റവും നല്ലതും പരിശുദ്ധവുമായ ഭക്ഷണസാധനമുള്ളത് (അഥവാ أَزْكَىٰ طَعَامًا – അസ്കാ ത്വആമാ) എന്ന് നോക്കി വാങ്ങാനാണ് അവർ ഏൽപ്പിച്ചത്.

കൂടാതെ, പോകുന്ന ആളോട് അവർ കർശനമായി ഉണർത്തിയ രണ്ടു കാര്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു: വളരെ സൂക്ഷ്മനയത്തോടെ (സൗമ്യമായി/രഹസ്യമായി) കാര്യങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യണമെന്നും, അവരെപ്പറ്റി ഒരാളെയും അറിയിക്കാൻ ഇടവരുത്തരുതെന്നും. ഇവിടെ ഖുർആനിൽ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുള്ള “വൽയത്തലത്തഫ്” (وَلْيَتَلَطَّفْ – അവൻ സൂക്ഷ്മനയം കൈക്കൊള്ളട്ടെ) എന്ന പദത്തെക്കുറിച്ച് പരമ്പരാഗത ഇസ്ലാമിക പണ്ഡിതന്മാർക്കിടയിൽ നിലനിൽക്കുന്ന വളരെ പ്രശസ്തമായ ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമുണ്ട്. ഇമാം ഖുർതുബി, ഇമാം റാസി തുടങ്ങിയ ഒട്ടേറെ പ്രമുഖ ഖുർആൻ വ്യാഖ്യാതാക്കൾ (മുഫസ്സിറുകൾ) അഭിപ്രായപ്പെടുന്നത്, ഈ പദത്തിലെ ‘ത’ (ط – ത്വാഅ്) എന്ന അക്ഷരം പരിശുദ്ധ ഖുർആനിലെ കൃത്യം മധ്യാക്ഷരമാണെന്നാണ് (അക്ഷരങ്ങളുടെ എണ്ണമെടുക്കുമ്പോൾ). ഈ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, പഴയകാല കൈയെഴുത്തുപ്രതികളിലും ഇന്നും അച്ചടിക്കുന്ന പല ഖുർആൻ കോപ്പികളിലും ഈ പദം ചുവന്ന മഷിയിലോ വലിയ അക്ഷരത്തിലോ (Bold) പ്രത്യേകം അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത് കാണാൻ സാധിക്കും..

എന്തായിരുന്നു അവർ ഭയപ്പെട്ടിരുന്ന ഭവിഷ്യത്തുകൾ? 20-ാം വചനം അത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. തങ്ങളെ നാട്ടുകാർ പിടികൂടിയാൽ രണ്ടു കാര്യങ്ങൾ സംഭവിക്കുമെന്ന് അവർ ഭയന്നു. ഒന്നുകിൽ നാട്ടുകാർ അവരെ എറിഞ്ഞുകൊല്ലും; അല്ലെങ്കിൽ അവരെ ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെ തിരികെ വിഗ്രഹാരാധനയുടെ മതത്തിലേക്ക് തന്നെ ചേർക്കും. ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിനേക്കാൾ അവർ ഭയപ്പെട്ടത് തങ്ങളുടെ ഈമാൻ (വിശ്വാസം) നഷ്ടപ്പെടുന്നതിനെയായിരുന്നു.

രഹസ്യം വെളിപ്പെടുന്നു (വചനം 21)

സൂക്ഷിച്ചുപോയിട്ടും ആ പഴയകാല നാണയം കണ്ടപ്പോൾ കച്ചവടക്കാർക്കും നാട്ടുകാർക്കും സംഗതി മനസ്സിലായി. അല്ലാഹു ഈ സംഭവം നാട്ടുകാരെ അറിയിച്ചത് എന്തിനായിരുന്നു? “അല്ലാഹുവിന്റെ വാഗ്ദാനം യഥാർത്ഥമാണെന്നും, അന്ത്യസമയത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ യാതൊരു സന്ദേഹവുമില്ലെന്നും അവർ (ജനങ്ങൾ) അറിയുവാൻ വേണ്ടി നാം അവരെ വെളിവാക്കിക്കൊടുത്തു.” മരണാനന്തര ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് തർക്കിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അന്നത്തെ ജനങ്ങൾക്ക്, അല്ലാഹു ഉദ്ദേശിച്ചാൽ മനുഷ്യനെ എത്രകാലം വേണമെങ്കിലും സംരക്ഷിച്ച് വീണ്ടും എഴുന്നേൽപ്പിക്കാൻ കഴിയും എന്നതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ദൃഷ്ടാന്തമായിരുന്നു ആ ഉണർന്നെഴുന്നേൽപ്പ്.

പിന്നീട് അവർ ആ ഗുഹയിൽ വെച്ചുതന്നെ മരണപ്പെട്ടു എന്ന് ചരിത്രങ്ങളിൽ കാണാം. അവരുടെ സ്മരണ നിലനിർത്താൻ എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന കാര്യത്തിൽ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ തർക്കമുണ്ടായി. ഒടുവിൽ ആ ജനതയിൽ അധികാരവും സ്വാധീനവുമുള്ളവർ തങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം നടപ്പിലാക്കി; അവരുടെ മേൽ ഒരു പള്ളി (മസ്ജിദ് / ആരാധനാലയം) ഉണ്ടാക്കുക എന്നതായിരുന്നു അത്. (ഇത് അല്ലാഹുവിന്റെ തീരുമാനമോ അംഗീകാരമോ ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ആ സമൂഹത്തിലെ പ്രബലരായവർ എടുത്ത തീരുമാനമായിരുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്).

എണ്ണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അനാവശ്യ തർക്കങ്ങൾ (വചനം 22)

ഗുഹാവാസികൾ എത്ര പേരുണ്ടായിരുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ഊഹപ്രകടനങ്ങളുണ്ടായി. ഖുർആൻ അത്തരം അഭിപ്രായങ്ങളെ ഉദ്ധരിക്കുന്നുണ്ട്: മൂന്നാളാണ്, നാലാമത്തേത് നായയാണ് എന്ന് ചിലർ പറഞ്ഞു; അഞ്ചാളാണ്, ആറാമത്തേത് നായയാണ് എന്ന് മറ്റു ചിലർ പറഞ്ഞു. ഇവ രണ്ടും അദൃശ്യകാര്യത്തിലുള്ള വെറും ഊഹപ്രകടനങ്ങളാണെന്ന് ഖുർആൻ തള്ളിക്കളയുന്നു. തുടർന്ന് മൂന്നാമതൊരു അഭിപ്രായം ഖുർആൻ എടുത്തുപറയുന്നു: “ഏഴുപേരാണ്, എട്ടാമത്തേത് അവരുടെ നായയുമാണ് എന്ന് മറ്റു ചിലർ പറയുന്നു.”

ഇബ്നു അബ്ബാസ് (റ) വിനെപ്പോലെയുള്ള പണ്ഡിതന്മാർ ഈ അവസാനത്തെ അഭിപ്രായമാണ് ശരിയെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. അതിന് കാരണമുണ്ട്; ഈ മൂന്നാമത്തെ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞതിന് ശേഷം അല്ലാഹു അത് ‘ഊഹമാണ്’ എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ല, മറിച്ച് “എന്റെ രക്ഷിതാവ് അവരുടെ എണ്ണത്തെപ്പറ്റി കൂടുതൽ അറിയുന്നവനാണ്, അല്പം ആളുകളല്ലാതെ അവരെക്കുറിച്ച് അറിയുകയില്ല” എന്നാണ് അല്ലാഹു പറഞ്ഞത്. താൻ ആ അല്പം ആളുകളിൽ പെട്ടവനാണെന്ന് ഇബ്നു അബ്ബാസ് (റ) വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഖുർആനിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം ആളുകളുടെ എണ്ണമോ അങ്ങനെയുള്ള കഥകളോ പറയലല്ല. നാം പഠിക്കേണ്ട പാഠങ്ങളെ കാണിക്കുകയാണ് ഇങ്ങനെയുള്ള ചരിത്രങ്ങളുടെയെല്ലാം ലക്ഷ്യം. ഇത്തരം ആന്തരികമായ അർത്ഥതലങ്ങളിലേക്കാണ് നാം പോകേണ്ടത്; അല്ലാതെ മതം കൃത്യമായി പറയാത്ത കാര്യങ്ങളിൽ അനാവശ്യമായ തർക്കങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുകയാണ് ഖുർആൻ നിർദ്ദേശിക്കുന്നത്.

ഭാഗം 3: നാളെയെക്കുറിച്ചുള്ള മനുഷ്യന്റെ അജ്ഞത (വചനങ്ങൾ 23-26)

ഇൻഷാ അല്ലാഹ് എന്ന ബോധ്യം (വചനങ്ങൾ 23-24)

ഗുഹാവാസികളുടെ കഥ വിവരിക്കുന്നതിനിടയിൽ അല്ലാഹു മുഹമ്മദ് നബി(സ)യെയും ലോകത്തെയും ഒരു വലിയ മര്യാദ പഠിപ്പിക്കുകയാണ്. ആത്മാവിനെക്കുറിച്ചും ഗുഹാവാസികളെക്കുറിച്ചും ചോദിക്കാൻ വന്നവരോട് നബി(സ) “നാളെ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് പറഞ്ഞുതരാം” എന്ന് പറയുകയും, ‘അല്ലാഹു ഉദ്ദേശിച്ചുവെങ്കിൽ’ (ഇൻഷാ അല്ലാഹ്) എന്ന് പറയാൻ മറന്നുപോകുകയും ചെയ്തു. ഇതിന്റെ പേരിൽ 15 ദിവസത്തോളം വഹ്‌യ് (ദിവ്യബോധനം) നിലച്ചുപോയി.

എത്ര വലിയ പ്രവാചകനായാലും, നാളത്തെ കാര്യത്തിൽ തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള പരമാധികാരം സർവ്വശക്തനായ അല്ലാഹുവിന് മാത്രമാണെന്ന വലിയ പാഠമാണിത്. “ഒരു കാര്യത്തെക്കുറിച്ചും, ഞാനതു നാളെ ചെയ്യുന്നതാണെന്നു നിശ്ചയമായും നീ പറഞ്ഞുപോകരുത്; അല്ലാഹു ഉദ്ദേശിക്കുന്നതായാൽ (എന്ന് ചേർത്തുകൊണ്ട്) അല്ലാതെ” എന്ന് ഖുർആൻ കർശനമായി വിലക്കുന്നു.

സമകാലികമായ ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ:
ഒരു വിശ്വാസിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ‘ഇൻഷാ അല്ലാഹ്’ എന്നത് ഭാവിയിലെ ഏതൊരു കാര്യത്തെപ്പറ്റി പറയേണ്ടി വരുമ്പോഴുമുള്ള അടിസ്ഥാന മര്യാദയാണ്. പറഞ്ഞ സമയത്ത് മറന്നുപോയാൽ ഓർമ്മ വരുമ്പോൾ അത് ചേർത്തു പറയുക. നാളത്തെ കാര്യത്തിൽ ഞാൻ തീർത്തും ദുർബലനാണെന്ന് സ്വന്തം മനസ്സിനെക്കൊണ്ട് അംഗീകരിപ്പിക്കലാണത്. അതോടൊപ്പം അല്ലാഹുവിലുള്ള വലിയൊരു പ്രതീക്ഷയാണത്, അവന്റെ സഹായത്തെ ചോദിക്കലുമാണ്. യഥാർത്ഥത്തിൽ അതൊരു മഹത്തായ ആരാധനയാണ്. അതുപോലെതന്നെ, ഞാൻ ആ കാര്യം ചെയ്യുമെന്നുള്ള അങ്ങേയറ്റത്തെ ദൃഢനിശ്ചയം (Firm Determination) കൂടിയാണ് ഈ പ്രയോഗം.

എന്നാൽ ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിൽ ‘ഇൻഷാ അല്ലാഹ്’ എന്ന പരിശുദ്ധമായ വാക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ മാലിന്യവൽകരിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു അവസ്ഥയിലാണ് നാം ജീവിക്കുന്നത്. തനിക്ക് ചെയ്യാൻ താല്പര്യമില്ലാത്തതോ, സാധിക്കാത്തതോ ആയ കാര്യങ്ങൾ വരുമ്പോൾ അതിൽ നിന്ന് ‘തടിതപ്പാനുള്ള’ ഒരു പ്രയോഗമായി പലരും ഇതിനെ മാറ്റുന്നു. ഒരിക്കലും പങ്കെടുക്കാൻ ഉദ്ദേശ്യമില്ലാത്ത പരിപാടികൾക്കും കാര്യങ്ങൾക്കും ‘ഇൻഷാ അല്ലാഹ് ഞാൻ വരാം/ചെയ്യാം’ എന്ന് പറയുന്നത് ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്. ഈ കപടത ഖുർആൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന മര്യാദയ്ക്ക് തികച്ചും എതിരാണെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം.

ഗുഹാവാസ കാലത്തിന്റെ കൃത്യത (വചനം 25)

അവർ ഗുഹയിൽ താമസിച്ച കാലയളവിനെക്കുറിച്ച് 25-ാം വചനം വളരെ കൃത്യമായ ഗണിതശാസ്ത്ര കണക്കുകൾ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നു. “അവർ തങ്ങളുടെ ഗുഹയിൽ മുന്നൂറ് കൊല്ലം താമസിച്ചു; ഒമ്പത് (കൊല്ലം) അവർ കൂടുതലുമെടുത്തു.” ആധുനിക വാനശാസ്ത്രപ്രകാരം, 300 സൗരവർഷം (Solar Years) എന്നത് കൃത്യമായി 309 ചാന്ദ്രവർഷത്തിന് (Lunar Years) തുല്യമാണ്! ശാസ്ത്രം ഇതൊക്കെ കണ്ടെത്തുന്നതിന് നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപേ ഖുർആൻ അക്കമിട്ട് പറഞ്ഞ ഈ യാഥാർത്ഥ്യം ഖുർആന്റെ ദൈവികതയെ വിളിച്ചോതുന്നു.

അല്ലാഹുവിന്റെ കേവലജ്ഞാനം (വചനം 26)

ഇതൊക്കെ വിവരിച്ചതിന് ശേഷം 26-ാം വചനത്തിൽ അല്ലാഹുവിന്റെ സവിശേഷതകളെ ഖുർആൻ വരച്ചുകാണിക്കുന്നു. ആകാശങ്ങളിലെയും ഭൂമിയിലെയും അദൃശ്യജ്ഞാനം അവനാണ് ഉള്ളത്. അവൻ എത്ര വലിയ കാഴ്ചയുള്ളവൻ, എത്ര വലിയ കേൾവിയുള്ളവൻ! അവനല്ലാതെ മനുഷ്യർക്ക് മറ്റൊരു രക്ഷകനുമില്ല; തന്റെ അധികാരത്തിൽ അവൻ ആരെയും പങ്ക് ചേർക്കുകയുമില്ല എന്ന് അല്ലാഹു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

ഭാഗം 4: യഥാർത്ഥ കൂട്ടുകാരും ജീവിതത്തിന്റെ മുൻഗണനകളും (വചനങ്ങൾ 27-28)

വചനങ്ങളുടെ അലംഘനീയത (വചനം 27)

നബിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തുകൊണ്ട് അല്ലാഹു കൽപ്പിക്കുകയാണ്: “നിന്റെ രക്ഷിതാവിന്റെ വേദഗ്രന്ഥത്തിൽ നിന്നു നിനക്കു ബോധനം നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് നീ പാരായണം ചെയ്തുകൊള്ളുക. അവന്റെ വചനങ്ങൾക്ക് ഭേദഗതി വരുത്തുന്ന ഒരുത്തനുമില്ല.” ഖുർആന്റെ അടിസ്ഥാന നിയമങ്ങളിൽ മാറ്റം വരുത്താൻ ആർക്കും അധികാരമില്ലെന്നും അവനല്ലാതെ മറ്റൊരു രക്ഷാവലംബവുമില്ലെന്നും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ആരെയാണ് ചേർത്തുപിടിക്കേണ്ടത്? (വചനം 28)

28-ാമത്തെ വചനം വലിയൊരു സാമൂഹികവും മനഃശാസ്ത്രപരവുമായ നിർദ്ദേശമാണ് നൽകുന്നത്. പ്രവാചകനോടുള്ള ഈ കൽപ്പന ഇന്നത്തെ കാലത്ത് നമുക്ക് ഓരോരുത്തർക്കുമുള്ളതാണ്.
“തങ്ങളുടെ റബ്ബിന്റെ പ്രീതിയെ ഉദ്ദേശിച്ചുകൊണ്ട് കാലത്തും വൈകുന്നേരവും അവനെ പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ നീ നിന്നെ സ്ഥിരപ്പെടുത്തുക.” സാമ്പത്തികമായി താഴെത്തട്ടിലാണെങ്കിലും അല്ലാഹുവിനെ ഓർക്കുന്ന ആ സാധുക്കളോടൊപ്പമാണ് നാം കൂട്ടുകൂടേണ്ടത്.

തുടർന്ന് അല്ലാഹു പറയുന്നു: ഐഹിക ജീവിതത്തിന്റെ അലങ്കാരങ്ങളെ ലക്ഷ്യമാക്കി നിന്റെ കണ്ണുകൾ അവരിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോകരുത്. അതോടൊപ്പം ഒരു വിഭാഗത്തെ പിന്തുടരുന്നതിൽ നിന്ന് അല്ലാഹു ശക്തമായി വിലക്കുകയും ചെയ്യുന്നു: “നമ്മുടെ സ്മരണയെക്കുറിച്ച് നാം ആരുടെ ഹൃദയത്തെ അശ്രദ്ധമാക്കുകയും, തന്റെ തന്നിഷ്ടത്തെ പിൻപറ്റുകയും, തന്റെ കാര്യങ്ങൾ അതിരുകവിഞ്ഞതായിരിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നുവോ അവനെ നീ അനുസരിക്കരുത്.” ഭൗതികതയുടെ പുറകെ പോയി അല്ലാഹുവിനെ മറന്നവരെ മാതൃകയാക്കരുതെന്ന വലിയ മുന്നറിയിപ്പാണിത്.

ഭാഗം 5: സത്യത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യവും അന്തിമ ഫലങ്ങളും (വചനങ്ങൾ 29-31)

സ്വാതന്ത്ര്യവും കഠിനമായ അന്ത്യവും (വചനം 29)

സത്യം ഇതാ തുറന്നുവെച്ചിരിക്കുന്നു, ആവശ്യമുള്ളവർക്ക് വിശ്വസിക്കാം, അല്ലാത്തവർക്ക് നിഷേധിക്കാം എന്ന് അല്ലാഹു വ്യക്തമാക്കുന്നു. എന്നാൽ നിഷേധിക്കുന്ന അക്രമികൾക്ക് ഒരുക്കിവെച്ചിട്ടുള്ള നരകത്തിന്റെ ഭയാനകത അല്ലാഹു വിവരിക്കുന്നത് കേൾക്കുക: ദാഹം സഹിച്ച് അവർ വെള്ളത്തിനായി അപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ അവർക്ക് കുടിക്കാൻ നൽകപ്പെടുന്നത്, ലോഹദ്രാവകം (ഉരുക്കിയ ചെമ്പ്) പോലെയുള്ള ഒരുതരം വെള്ളമാണ്. അത് കുടിക്കുമ്പോൾ തന്നെ അവരുടെ മുഖങ്ങളെ അത് ചുട്ടെരിച്ചു കളയുന്നതാണ്. എത്ര ചീത്ത പാനീയം, എത്ര ദുഷിച്ച വിശ്രമസ്ഥലം!

സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ വർണ്ണനകൾ (വചനങ്ങൾ 30-31)

നേരെമറിച്ച്, വിശ്വസിക്കുകയും സൽകർമ്മങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്തവരുടെ പ്രതിഫലം അല്ലാഹു പാഴാക്കില്ല എന്ന് 30-ാം വചനത്തിൽ ഉറപ്പുനൽകുന്നു. അവർക്കുള്ള സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ മനോഹരമായ ചിത്രീകരണമാണ് 31-ാം വചനത്തിലുള്ളത്. അവരുടെ താഴ്ഭാഗത്തുകൂടി നദികൾ ഒഴുകുന്ന അധിവാസത്തിന്റെ സ്വർഗ്ഗങ്ങളാണ് അവർക്കുള്ളത്. അവിടെ അവർക്ക് സ്വർണ്ണം കൊണ്ടുള്ള വളകൾ അണിയിക്കപ്പെടും. കൂടാതെ, മിനുസപ്പെട്ട പട്ടുതുണികൊണ്ടും, പരുത്ത പട്ടുതുണികൊണ്ടുമുള്ള പച്ച വസ്ത്രങ്ങൾ അവർ ധരിക്കുകയും ചെയ്യും. അലംകൃത കട്ടിലുകളിൽ അവർ ചാരിയിരുന്ന് സുഖിക്കുന്ന ആ പ്രതിഫലം എത്ര വിശിഷ്ടമാണ്!

ഭൗതികലോകത്തെ സുഖങ്ങൾ എത്ര വർണ്ണാഭമാണെങ്കിലും അവ ശാശ്വതമല്ലെന്നും, അടിയുറച്ച വിശ്വാസികൾക്ക് പരലോകത്താണ് യഥാർത്ഥ വിജയമെന്നും ഈ വചനങ്ങൾ നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

ഭാഗം 1: യാതൊരു വക്രതയുമില്ലാത്ത ഗ്രന്ഥം (വചനങ്ങൾ 1-4)

മനുഷ്യരാശിക്ക് ലഭിച്ച ഏറ്റവും വലിയ ബൗദ്ധികവും ആത്മീയവുമായ അനുഗ്രഹമായ പരിശുദ്ധ ഖുർആനിനെക്കുറിച്ച് പ്രതിപാദിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഈ സൂറത്ത് ആരംഭിക്കുന്നത്.

ചൊവ്വായ ഗ്രന്ഥം

ഒന്നാമത്തെ വചനം തന്നെ സ്രഷ്ടാവിനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടാണ് തുടങ്ങുന്നത് (അൽഹംദുലില്ലാഹ്). തന്റെ ദാസനായ മുഹമ്മദ് നബി (സ) ക്ക് യാതൊരു വക്രതയുമില്ലാത്ത (عِوَجًا) ഒരു ഗ്രന്ഥം അവതരിപ്പിച്ചതിനാണ് ആ സ്തുതി. ഈ ലോകത്തെ പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളിലെല്ലാം പരസ്പര വൈരുദ്ധ്യങ്ങളുണ്ട്, എന്നാൽ ഖുർആൻ എങ്ങനെയുള്ളതാണ്? അത് തികച്ചും ‘ചൊവ്വായതാണ്’ (قَيِّمًا).

അവതരണത്തിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ

ഈ ഗ്രന്ഥം മാനവികതയ്ക്ക് നൽകുന്ന സന്ദേശമെന്താണ്? സൂറത്തിന്റെ പ്രാരംഭ വചനങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ അല്ലാഹു അതിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളെ കൃത്യമായ ഒരു ക്രമത്തിൽ വരച്ചുകാണിക്കുന്നത് കാണാം. യാതൊരു വക്രതയുമില്ലാത്ത നിലയിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട ഈ ഗ്രന്ഥം, ആദ്യം അല്ലാഹുവിൽ നിന്നുള്ള കഠിനമായ ശിക്ഷയെക്കുറിച്ച് പൊതുവായ ഒരു താക്കീത് നൽകുന്നു. അതിനുശേഷം സൽക്കർമ്മങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്ന സത്യവിശ്വാസികൾക്ക് നല്ലതായ പ്രതിഫലമുണ്ടെന്ന് സുവിശേഷം അറിയിക്കുന്നു. ഈ സന്തോഷവാർത്തയ്ക്ക് ശേഷമാണ് അല്ലാഹു തന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ മറ്റൊരു സുപ്രധാന ലക്ഷ്യം കൂടി വ്യക്തമാക്കുന്നത്: അല്ലാഹു സന്താനം സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് വാദിക്കുന്നവർക്ക് നൽകുന്ന പ്രത്യേകമായ താക്കീത്.

ഭാഗം 2: വലിയ അപവാദവും പ്രവാചകന്റെ വ്യസനവും (വചനങ്ങൾ 5-8)

സ്രഷ്ടാവിന്റെ പേരിൽ മനുഷ്യർ ഉന്നയിച്ച ഏറ്റവും വലിയ അപവാദവും, പ്രബോധന വീഥിയിൽ നബി(സ) അനുഭവിച്ച മാനസിക സംഘർഷങ്ങളുമാണ് ഈ വചനങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യുന്നത്.

അതിരുകടന്ന വാദങ്ങൾ

അഞ്ചാമത്തെ വചനത്തിൽ അല്ലാഹു പറയുന്നു: “അവരുടെ വായകളിൽ നിന്നു പുറത്തുവരുന്ന ആ വാക്ക് വമ്പിച്ചതു തന്നെ! അവർ കളവല്ലാതെ പറയുന്നില്ല.” യുക്തിക്കും ബുദ്ധിക്കും നിരക്കാത്ത ആ വലിയ അപവാദം മറ്റൊന്നുമായിരുന്നില്ല; പ്രപഞ്ച സ്രഷ്ടാവായ അല്ലാഹുവിന് മക്കളുണ്ടെന്ന വാദമായിരുന്നു അത്. സൃഷ്ടികളുമായി യാതൊരു സാദൃശ്യവുമില്ലാത്ത നാഥന്റെ മേൽ ഉന്നയിക്കപ്പെട്ട അതിരുകടന്ന ഒരു കളവായിരുന്നു അത്.

പ്രവാചകന്റെ മാനസികാവസ്ഥ

ആറാമത്തെ വചനത്തിൽ നബി(സ)യുടെ അതിയായ ദുഃഖത്തെ അല്ലാഹു പരാമർശിക്കുന്നു. തന്റെ ജനത സത്യം നിഷേധിച്ച് നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നത് കാണുമ്പോൾ നബി(സ)ക്ക് അത് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. മനുഷ്യസമൂഹത്തോടുള്ള പ്രവാചകന്റെ ഈ കാരുണ്യത്തെയും സത്യവിശ്വാസികളോടുള്ള വൈകാരികമായ അടുപ്പത്തെയും കുറിച്ച് ഖുർആൻ തന്നെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. മനുഷ്യർ കഷ്ടപ്പെടുന്നത് പ്രവാചകന് അസഹ്യമാണ്; എല്ലാവരും സന്മാർഗ്ഗം പ്രാപിക്കണമെന്ന കാര്യത്തിൽ അദ്ദേഹം അത്യാഗ്രഹിയുമാണ്. അതിലുപരി, സത്യവിശ്വാസികളോട് അദ്ദേഹം അങ്ങേയറ്റം കൃപയുള്ളവനും കരുണയുള്ളവനുമാണ് (9:128) എന്നതെല്ലാം ആ മഹത്തായ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ ഗുണഗണങ്ങളാണ്.

എങ്കിലും ജനങ്ങൾ വിശ്വസിക്കാത്തതിന്റെ പേരിൽ സ്വയം നശിച്ചുപോകരുതെന്ന് അല്ലാഹു അദ്ദേഹത്തെ സമാശ്വസിപ്പിക്കുന്നു. വിശുദ്ധ ഖുർആൻ തന്നെ മറ്റൊരിടത്ത് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ, പ്രബോധനം ചെയ്യുക എന്നത് മാത്രമാണ് പ്രവാചകന്റെ ബാധ്യത; വിചാരണ അല്ലാഹുവിന്റെ മാത്രം അധികാരത്തിൽ പെട്ടതാണ്.

ഭൗതിക ലോകത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം

തുടർന്ന് ഭൗതിക ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയൊരു ദാർശനിക ചോദ്യം ഖുർആൻ ഉന്നയിക്കുന്നു. എന്തിനാണ് ഈ ഭൂമിയിൽ ഇത്രയും അലങ്കാരങ്ങളും സുഖസൗകര്യങ്ങളും? അവനവന്റെ കർമ്മങ്ങളിൽ ആരാണ് ഏറ്റവും മികച്ചത് എന്ന് പരീക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ് അല്ലാഹു ഭൂമുഖത്തുള്ളവയെ ഒരു അലങ്കാരമാക്കിയിട്ടുള്ളത്. എന്നാൽ ലോകാവസാനത്തിൽ ഇതെല്ലാം നശിക്കും. സൂറത്ത് താഹയിലെ വചനങ്ങളിലൂടെ അല്ലാഹു വ്യക്തമാക്കുന്നത് പോലെ, വലിയ പർവ്വതങ്ങളെപ്പോലും അവൻ പൊടിച്ചു പാറ്റിക്കളയുകയും ഈ ഭൂമിയെ ഒരു പാഴ്ഭൂമിയാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്യും. അതിനാൽ താൽക്കാലികമായ ഈ ദുനിയാവിനെ ഓർത്ത് വ്യാകുലപ്പെടേണ്ടതില്ല എന്ന് ഇത് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ഭാഗം 3: ഗുഹാവാസികൾ: അത്ഭുതങ്ങളെ വെല്ലുന്ന വിശ്വാസവും പ്രാർത്ഥനയും (വചനങ്ങൾ 9-12)

സൂറത്ത് അൽ-കഹ്ഫിന്റെ കാതലായ വിഷയമായ ഗുഹാവാസികളുടെ ചരിത്രത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനമാണിത്. ഖുർആൻ ഒരു കഥ പറയുക മാത്രമല്ല, മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധിയെ ചിന്തിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുക കൂടിയാണ് ഇവിടെ ചെയ്യുന്നത്.

ഇതാണോ വലിയ അത്ഭുതം?

ഗുഹാവാസികളുടെ കഥ അറബികൾക്കിടയിലും വേദക്കാർക്കിടയിലും അക്കാലത്ത് വളരെ പ്രസിദ്ധമായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഖുർആൻ ഈ ചരിത്രത്തെ സമീപിക്കുന്ന രീതി തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. അല്ലാഹു ചോദിക്കുന്നു: “ഗുഹയുടെയും, ‘റഖീമി’ന്റെയും ആൾക്കാർ നമ്മുടെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളിൽ ഒരു ആശ്ചര്യമായിരുന്നുവെന്ന്, നീ വിചാരിക്കുന്നുവോ?” മുഫസ്സിറുകൾ വിശദീകരിക്കുന്നത് പോലെ, ഇവിടെ ‘റഖീം’ എന്നത് ഗുഹാവാസികളുടെ പേരുവിവരം എഴുതി സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഫലകത്തെയാണ് (കൽപലക) സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

പരലോകജീവിതത്തിന് ഇത് മാത്രമല്ല, ഇതിനേക്കാൾ വലിയ എത്രയോ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങൾ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലുണ്ട്. ആകാശഭൂമികളെ ശൂന്യതയിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടിച്ച സ്രഷ്ടാവിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഗുഹാവാസികളുടെ സംഭവം മാത്രം വലിയൊരു ആശ്ചര്യമായി എടുത്തുപറയാനില്ല എന്ന് ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, മനുഷ്യബുദ്ധികളെ അതിനേക്കാൾ വിശാലമായി ചിന്തിക്കുവാൻ ഖുർആൻ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു.

ഭാഗം 4: ധീരരായ യുവാക്കളും അടിയുറച്ച തൗഹീദും (വചനങ്ങൾ 13-17)

അല്ലാഹുവിൽ പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിച്ച ആ ധീരരായ യുവാക്കളുടെ വിശ്വാസദാർഢ്യം ഇവിടെ കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഹിദായത്തും വിശ്വാസ പ്രഖ്യാപനവും

അല്ലാഹുവിൽ വിശ്വസിച്ച ആ യുവാക്കൾക്ക് അവൻ നൽകിയ ഏറ്റവും വലിയ ഉപകാരം സന്മാർഗബോധം (ഹിദായത്ത്) വർധിപ്പിച്ചുകൊടുത്തു എന്നതായിരുന്നു. സത്യത്തിൽ നിലകൊണ്ടപ്പോൾ അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾക്ക് അല്ലാഹു നൽകിയ ദൃഢതയാണ് അക്രമിയായ ഭരണാധികാരിയുടെ മുന്നിൽ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസം പ്രഖ്യാപിക്കാൻ അവർക്ക് കരുത്തായത്.

ഇമാം സഅ്ദിയുടെ വിശദീകരണത്തിൽ കാണാൻ കഴിയും, അവരുടെ പ്രഖ്യാപനം എത്രത്തോളം തൗഹീദിൽ അധിഷ്ഠിതമായിരുന്നുവെന്ന്. ആകാശഭൂമികളുടെ രക്ഷിതാവിനെ അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് തുടങ്ങിയ അവർ, അവനു പുറമെ യാതൊരു ആരാധ്യനെയും വിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിക്കുകയില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. അങ്ങനെയെന്തെങ്കിലും ചെയ്താൽ അത് തികഞ്ഞ അക്രമമായിത്തീരുമെന്ന ബോധ്യവും അവർക്കുണ്ടായിരുന്നു.

ഗുഹയിലേക്കുള്ള പലായനം

സ്വജനതയെയും ഭരണകർത്താവിനെയും വകവെക്കാതെ അല്ലാഹുവിനെ മാത്രം അവർ ആരാധനയ്ക്ക് അർഹനായി സ്വീകരിച്ചു. ഈ ജനതയെയും അവരുടെ അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെയും വിട്ടകന്നുനിന്ന ശേഷം അവർ സ്വീകരിച്ച തീരുമാനം ഒരു ഗുഹയിൽ ചെന്നഭയം പ്രാപിക്കുക എന്നതായിരുന്നു. അല്ലാഹുവിന്റെ കാരുണ്യത്തിലേക്കുള്ള ഒരു വലിയ പലായനമായിരുന്നു അത്.

സൂര്യന്റെ ഗതിമാറ്റവും ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലും

അവസാനമായി പതിനേഴാമത്തെ വചനത്തിൽ ആ ഗുഹയിലെ അത്ഭുതകരമായ കാലാവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് അല്ലാഹു പറയുന്നു. ആ യുവാക്കളെ വെയിലിന്റെ ശല്യം ബാധിക്കാതിരിക്കാൻ സൂര്യന്റെ സഞ്ചാരത്തെ അല്ലാഹു ക്രമീകരിച്ച രീതി വളരെ ചിന്തനീയമാണ്. സൂര്യൻ ഉദിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ഗുഹ വിട്ട് വലത്തോട്ട് ചാഞ്ഞുപോകുന്നതായും, അസ്തമിക്കുമ്പോൾ അവരെ മുറിച്ചുകടന്ന് ഇടത്തോട്ട് പോകുന്നതായും കാണാൻ കഴിയും. അഥവാ, അവർക്ക് വെയിലിന്റെ ചൂടേൽക്കാത്ത വിധം, എന്നാൽ നല്ല വെളിച്ചവും കാറ്റും ലഭിക്കുന്ന ഒരു വിശാലമായ സ്ഥലത്താണ് അല്ലാഹു അവർക്ക് അഭയമൊരുക്കിയത്.

വിശദീകരണം അടുത്ത ഘട്ടത്തിലേക്ക്: ഈ പതിനേഴാമത്തെ വചനത്തിൽ പറയുന്ന സൂര്യന്റെ ഗതിമാറ്റവും, ആ ഗുഹയുടെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ കിടപ്പും, അതിന്റെ ശാസ്ത്രീയവും ദാർശനികവുമായ കൂടുതൽ വിശദീകരണങ്ങളും നമുക്ക് അറിയേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാൽ, അത് ഒമ്പതാം ഘട്ടത്തിൽ, ഇനി വരുന്ന വചനങ്ങളോടൊപ്പം ചർച്ച ചെയ്യുന്നതായിരിക്കും കൂടുതൽ ഉചിതം എന്ന് മനസ്സിലാക്കി ആ വചനത്തിന്റെ വിശാലമായ വിശദീകരണം അവിടേക്ക് മാറ്റിവെക്കുകയാണ്.

പാർട്ട് 1: പ്രവാചകന്മാർ എന്തുകൊണ്ട് മനുഷ്യരായി? (വചനങ്ങൾ 94-96)

മനുഷ്യചരിത്രത്തിൽ എല്ലാ കാലത്തും സത്യനിഷേധികൾ ഉന്നയിച്ച ഏറ്റവും വലിയൊരു സംശയവും അതിന് ഖുർആൻ നൽകുന്ന യുക്തിഭദ്രമായ മറുപടിയുമാണിത്.

മനുഷ്യന്റെ അഹങ്കാരവും പ്രവാചകത്വവും

ജനങ്ങളിലേക്ക് സന്മാർഗ്ഗം വന്നപ്പോൾ അതിൽ വിശ്വസിക്കുന്നതിന് മുടക്കമായി അവർ പ്രധാനമായും പറഞ്ഞത് “പ്രവാചകന്മാർ മനുഷ്യരാണ് എന്നത് കൊണ്ടായിരുന്നു” (17:94). ഞങ്ങളെപ്പോലെ പച്ചവെള്ളം കുടിക്കുന്ന, ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയാകും എന്നായിരുന്നു അവരുടെ സംശയം. പ്രവാചകന്മാർ മലക്കുകളായിരിക്കേണ്ടതല്ലേ എന്ന് അവർ ചോദിച്ചു.

അല്ലാഹുവിന്റെ യുക്തിഭദ്രമായ മറുപടി

അല്ലാഹു ആകാശത്തു നിന്ന് മലക്കിനെ ഒരു റസൂലായി അവരിൽ ഇറക്കുമായിരുന്നു, എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ? “ഭൂമിയില്‍ സമാധാനപൂര്‍വ്വം അടങ്ങിഒതുങ്ങിക്കഴിയുകയും മനുഷ്യരെപ്പോലെ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കുറെ മലക്കുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കില്‍” (17:95) മാത്രമേ മലക്കിനെ റസൂലായി അയക്കുമായിരുന്നുള്ളൂ.

ആധുനിക മനഃശാസ്ത്രവും മാതൃകാ പുരുഷനും (Role Modeling):
ആധുനിക വിദ്യാഭ്യാസ മനഃശാസ്ത്രത്തിൽ ആൽബർട്ട് ബൻഡൂരയുടെ ‘സോഷ്യൽ ലേണിംഗ് തിയറി’ (Social Learning Theory) പറയുന്നത്, മനുഷ്യർ ഒരു കാര്യത്തെ പൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊള്ളുന്നത് തങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള ഒരാളെ മാതൃകയാക്കുമ്പോഴാണ് എന്നാണ്. വികാരങ്ങളില്ലാത്ത, വിശപ്പും ദാഹവുമില്ലാത്ത ഒരു മലക്കാണ് മാതൃകയെങ്കിൽ മനുഷ്യർക്ക് അത് പ്രായോഗികമാവില്ല. നോമ്പെടുക്കാനും, കോപം നിയന്ത്രിക്കാനും ഒരു മലക്ക് പറഞ്ഞാൽ മനുഷ്യന് അതിൽ ന്യായീകരണങ്ങൾ കണ്ടെത്താം. അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യന്റെ എല്ലാ ദൗർബല്യങ്ങളുമുള്ള ഒരു മനുഷ്യനെത്തന്നെയാണ് സ്രഷ്ടാവ് പ്രവാചകനായി തിരഞ്ഞെടുത്തത്.

തന്റെ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കിയ പ്രവാചകനോട് സത്യനിഷേധികളുടെ തർക്കങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ അന്തിമ പ്രഖ്യാപനം നടത്താൻ അല്ലാഹു കൽപ്പിക്കുന്നു: “എന്റെയും നിങ്ങളുടെയും ഇടയില്‍ സാക്ഷിയായി അല്ലാഹു തന്നെ മതി. നിശ്ചയമായും അല്ലാഹു അവന്റെ അടിയാന്‍മാരെപ്പറ്റി സൂക്ഷ്മമായറിയുന്നവനും കണ്ടറിയുന്നവനുമാകുന്നു.” (17:96).

പാർട്ട് 2: പരലോകത്തെ അന്ധതയും സത്യനിഷേധത്തിന്റെ ഭവിഷ്യത്തും (വചനങ്ങൾ 97-98)

സത്യനിഷേധികൾക്ക് പരലോകത്ത് നേരിടേണ്ടി വരുന്ന ഭയാനകമായ അവസ്ഥയെ ഈ വചനങ്ങൾ വരച്ചുകാണിക്കുന്നു.

മഹ്‌ശറയിലെ ഭയാനകമായ ഒത്തുകൂടൽ

അല്ലാഹുവിനെ കൂടാതെ രക്ഷാകർത്താക്കളെ സ്വീകരിച്ചവരെ പരലോകത്തിൽ എങ്ങനെയാണ് ഒരുമിച്ചു കൂട്ടുന്നത്? അന്ധന്‍മാരും ഊമകളും ബധിരന്‍മാരുമായി, മുഖം കുത്തിക്കൊണ്ടാണ് അവരെ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടുക (17:97). ഈ ഭൂമിയിൽ അഹങ്കാരത്തോടെ കാൽനടയായി നടന്നവരെ അല്ലാഹു പരലോകത്ത് മുഖം നിലത്തുകുത്തി വലിച്ചിഴക്കും.

ഖിയാമത്ത് നാളിൽ മനുഷ്യരെ മൂന്നു തരക്കാരായി ഒരുമിച്ചുകൂട്ടപ്പെടുമെന്ന് നബി(സ) പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്: 1) കാല്‍നടക്കാരായി 2) വാഹനക്കാരായി 3) തങ്ങളുടെ മുഖങ്ങളിലായി.

കടുത്ത ശിക്ഷയ്ക്കുള്ള കാരണം

എന്തുകൊണ്ടാണ് അവർ ഈ കടുത്ത ശിക്ഷകൾക്ക് പാത്രമായത്? കാരണം, അവർ അല്ലാഹുവിന്റെ ആയത്തുകളില്‍ അവിശ്വസിക്കുകയും, മരണാനന്തര ജീവിതത്തെ നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്‌തതുകൊണ്ടാണ് (17:98). മനുഷ്യൻ മരിച്ച് എല്ലുകളും തുരുമ്പുമായി മണ്ണിൽ ലയിച്ചതിന് ശേഷം എങ്ങനെ പുതിയ സൃഷ്ടിയായി എഴുന്നേൽപ്പിക്കപ്പെടുമെന്ന് അവർ അല്ലാഹുവിന്റെ കഴിവിനെ പരിഹസിച്ചു.

ചിന്തനീയമായ പാഠം: ദുനിയാവിൽ അല്ലാഹു അവർക്ക് നല്ല കണ്ണും കാതും നൽകിയിരുന്നു. എന്നാൽ അവർ സത്യത്തിന് നേരെ കണ്ണും കാതും കൊട്ടിയടച്ച് ‘സത്യത്തിന്റെ അന്ധന്മാരായി’ ജീവിച്ചു. അതിന് തികച്ചും അനുയോജ്യമായ മാനസികവും ശാരീരികവുമായ ശിക്ഷയാണ് അല്ലാഹു പരലോകത്ത് അവർക്ക് നൽകുന്നത്.

പാർട്ട് 3: പുനർസൃഷ്ടിയുടെ യുക്തിയും മനുഷ്യന്റെ പിശുക്കും (വചനങ്ങൾ 99-100)

പുനർജന്മത്തെ പരിഹസിച്ചവർക്ക് ബുദ്ധിപരമായ മറുപടി നൽകുന്നതോടൊപ്പം, മനുഷ്യന്റെ മനഃശാസ്ത്രത്തെ വളരെ കൃത്യമായി ഈ വചനങ്ങൾ അനാവരണം ചെയ്യുന്നു.

പുനർസൃഷ്ടിയുടെ യുക്തിയും അവധിയും

ശൂന്യതയിൽ നിന്ന് ഇത്രയും വിശാലമായ മഹാപ്രപഞ്ചത്തെ സൃഷ്ടിച്ച അല്ലാഹുവിന്, കേവലം ആറടി നീളമുള്ള മനുഷ്യനെ അവൻ മരിച്ചതിന് ശേഷം പുനഃസൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയില്ലേ? അല്ലാഹു പറയുന്നു: “അവന് അവരെയെല്ലാം പുനഃസൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയും, അതിന് അവൻ ഒരു അവധി ഏർപ്പെടുത്തിയിട്ടുമുണ്ട്. അതിൽ സന്ദേഹമേ ഇല്ല.” (17:99). ഈ വചനത്തിൽ ‘അതിൽ സന്ദേഹമേ ഇല്ല’ എന്ന് പറഞ്ഞത്, മനുഷ്യരെ വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കാൻ അവൻ ഒരു അവധി ഏർപ്പെടുത്തി എന്ന കാര്യത്തിലാണ്.

മനുഷ്യന്റെ സഹജമായ ദാരിദ്ര്യഭയവും (Scarcity Mindset) പിശുക്കും

‘മനുഷ്യന്‍ വളരെ പിശുക്കനാകുന്നു’ എന്നതിന് അല്ലാഹു ഖുർആനിൽ നൽകിയ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമാണിത്. അല്ലാഹുവിന്റെ കാരുണ്യത്തിന്റെ ഖജനാവ് കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ മനുഷ്യർക്ക് കഴിഞ്ഞാൽ പോലും അവർ അതിൽ നിന്ന് ചിലവഴിക്കാൻ ഭയപ്പെട്ട് പിടിച്ചു വെക്കുമായിരുന്നു എന്നാണ് ആ ഉദാഹരണം (17:100).

ആധുനിക സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രവും ‘Scarcity Mindset’ ഉം:
ആധുനിക മനഃശാസ്ത്രജ്ഞർ ഇതിനെ ‘Scarcity Mindset’ (ദാരിദ്ര്യ ഭയം/ഇല്ലായ്മയുടെ ചിന്ത) എന്ന് വിളിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ കയ്യിൽ എത്രത്തോളം സമ്പത്തുണ്ടായാലും, ‘ഇത് മറ്റുള്ളവർക്ക് കൊടുത്താൽ തീർന്നുപോകുമോ’ എന്ന ആന്തരികമായ ഭയം അവനെ എപ്പോഴും വേട്ടയാടുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അല്ലാഹുവിന്റെ അനന്തമായ ഖജനാവ് കിട്ടിയാൽ പോലും അവൻ അത് പങ്കുവെക്കാൻ മടിക്കുമെന്ന് അല്ലാഹു പറഞ്ഞത്. ഇല്ലാത്തവന് കൊടുക്കാനുള്ള ‘Abundance Mindset’ (വിശാലമനസ്സ്) അല്ലാഹു നൽകുന്ന വലിയൊരു അനുഗ്രഹമാണ്.

പാർട്ട് 4: മൂസാ നബിയുടെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളും ഫിർഔന്റെ മനഃശാസ്ത്രവും (വചനങ്ങൾ 101-104)

മുൻകാല പ്രവാചകന്മാരുടെ ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് വലിയൊരു പാഠം അല്ലാഹു പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഏകാധിപതികളുടെ മനഃശാസ്ത്രം (Psychology of Tyrants) എല്ലാ കാലത്തും ഒരുപോലെയാണെന്ന് ഇത് തെളിയിക്കുന്നു.

ഫിർഔന്റെ ഗ്യാസ്‌ലൈറ്റിംഗ് (Gaslighting)

വടിയും, തിളങ്ങുന്ന കയ്യും, പ്രളയവും അടക്കം വ്യക്തമായ ഒമ്പത് ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളുമായിട്ടാണ് മൂസാ നബി ഫിർഔന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയത്. ഇത്രയും വലിയ അത്ഭുതങ്ങൾ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടും ഫിർഔൻ മൂസാനബിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞത് എന്താണ്? “നിശ്ചയമായും നിന്നെ ഞാന്‍ മാരണം പിണഞ്ഞ ഒരുവനാണെന്നു വിചാരിക്കുന്നു” (17:101). സ്വന്തം പരാജയം മറച്ചുവെക്കാൻ സത്യവാനായ പ്രവാചകനെ ബുദ്ധിസ്ഥിരതയില്ലാത്ത മാരണക്കാരനായി മുദ്രകുത്തുകയാണിവിടെ.

മൂസാ നബിയുടെ ധീരമായ മറുപടിയും അന്തിമ വിധിയും

ഒരു ഏകാധിപതിയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി സത്യം വിളിച്ചുപറയാനുള്ള വിശ്വാസിയുടെ കരുത്താണ് മൂസാ നബിയുടെ മറുപടിയിലുള്ളത്. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “ഈ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളെല്ലാം അല്ലാഹുവിങ്കൽ നിന്നുള്ളതാണെന്ന സത്യം നിനക്ക് തികച്ചും ബോദ്ധ്യപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാണ്.” (17:102). സത്യം മനസ്സിലായിട്ടും നീ അത് അംഗീകരിക്കാത്തത് നിന്റെ അഹങ്കാരം കൊണ്ടാണെന്ന് മൂസാനബി തുറന്നടിച്ചു.

ഫിർഔൻ ഇസ്രാഈല്യരെ ആ നാട്ടിൽ നിന്ന് വിരട്ടി ഓടിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ അല്ലാഹു അവനെയും സൈന്യത്തെയും സമുദ്രത്തിൽ മുക്കിക്കൊന്നു. ശേഷം ഇസ്റാഈൽ സന്തതികളോട് പറയപ്പെട്ടത് എന്താണ്? “നിങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ താമസിച്ചു കൊള്ളുവീൻ, പരലോക വാഗ്ദത്തം വന്നാൽ നിങ്ങളെ നാം കൂട്ടമായി കൊണ്ട് വരുന്നതാണ്.” (17:104). ഇത് മക്കയിലെ മുശ്‌രിക്കുകൾ നബിയെ നാടുകടത്താൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അവർക്ക് നൽകിയ താക്കീത് കൂടിയായിരുന്നു.

പാർട്ട് 5: ഖുർആന്റെ അവതരണവും ജ്ഞാനികളുടെ കണ്ണുനീരും (വചനങ്ങൾ 105-109)

പരിശുദ്ധ ഖുർആന്റെ അവതരണ രീതിയെക്കുറിച്ചും, അത് കേൾക്കുമ്പോൾ യഥാർത്ഥ പണ്ഡിതന്മാരുടെ ഹൃദയത്തിലുണ്ടാകുന്ന മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ചുമുള്ള അതിമനോഹരമായ വചനങ്ങളാണിവ.

യാതൊരു കൃത്രിമമോ മാറ്റത്തിരുത്തലുകളോ ഇല്ലാതെ യഥാർത്ഥമനുസരിച്ച് തന്നെയാണ് ഈ ഖുർആൻ അവതരിച്ചിട്ടുള്ളത് എന്ന് അല്ലാഹു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു (17:105). ഒറ്റയടിക്ക് ഒരു ഗ്രന്ഥമായി ഇറങ്ങാതെ, ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ അത് ആഴത്തിൽ പതിയുന്നതിന് വേണ്ടിയാണ് അല്ലാഹു ഖുർആൻ സാവധാനം (ക്രമേണ) അവതരിപ്പിച്ചത് (17:106).

യഥാർത്ഥ അറിവിന്റെ ലക്ഷണം: വിനയം

വിശുദ്ധ ഖുർആനിനെ പറ്റി നേരത്തെ അറിവ് നൽകപ്പെട്ട വേദക്കാരിൽ പെട്ടവർക്ക് ഖുർആൻ ഓതി കേൾക്കുമ്പോൾ അവരിൽ ഉണ്ടാകുന്ന പ്രതികരണമെന്താണ്? ഖുർആൻ വളരെ കൃത്യമായി അത് വരച്ചുകാണിക്കുന്നു:

• ഖുര്‍ആന്‍ ഓതിക്കേള്‍പിക്കപ്പെടുന്നതായാല്‍ അവര്‍ താടി കുത്തി ‘സുജൂദു’ ചെയ്തുകൊണ്ടു നിലംപതിക്കുന്നതാണ്.
• “ഞങ്ങളുടെ റബ്ബ് മഹാ പരിശുദ്ധന്‍” എന്നവർ വാഴ്ത്തുന്നതാണ്.
• അവര്‍ കരഞ്ഞുകൊണ്ടു താടികുത്തി നിലംപതിക്കുകയും, അതവര്‍ക്ക് ഭക്തിയെ വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും.

പാണ്ഡിത്യത്തിന്റെ ബൗദ്ധിക വിനയം (Intellectual Humility):
വിവരമില്ലാത്തവൻ അഹങ്കരിക്കും, എന്നാൽ യഥാർത്ഥ അറിവുള്ളവൻ എപ്പോഴും വിനയാന്വിതനായിരിക്കും. അല്ലാഹുവിനെ ഭയന്ന് കരയുന്നവന്റെ ഹൃദയത്തിലെ അഹങ്കാരമെല്ലാം അലിഞ്ഞുപോകുന്നു. സത്യം തിരിച്ചറിയുന്നവൻ കണ്ണുനീരോടെ സുജൂദിൽ വീഴുമ്പോൾ, അഹങ്കാരികൾ പരിഹാസത്തോടെ മുഖം തിരിക്കുന്നു. വെറുമൊരു അക്കാദമിക് വായനക്കപ്പുറം ഖുർആൻ ഹൃദയങ്ങളെ സ്പർശിക്കേണ്ടത് എങ്ങനെയാണെന്ന് ഈ വചനങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

പാർട്ട് 6: ദൈവിക നാമങ്ങളും (അസ്മാഉൽ ഹുസ്ന) കേവല പരിശുദ്ധിയും (വചനങ്ങൾ 110-111)

പ്രാർത്ഥനയുടെ മര്യാദകളും, അല്ലാഹുവിന്റെ കേവല പരിശുദ്ധിയും പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ഗാംഭീര്യമുള്ള വചനങ്ങളോടെയാണ് സൂറത്ത് ഇസ്റാഅ് അവസാനിക്കുന്നത്.

അസ്മാഉൽ ഹുസ്നയും മിതത്വവും

മുശ്‌രിക്കുകൾ നബി(സ) ‘റഹ്മാനേ’ എന്ന് വിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് കേട്ട് പരിഹസിച്ചപ്പോൾ അല്ലാഹു അവതരിപ്പിച്ചു: “നിങ്ങള്‍ ‘അല്ലാഹു’ എന്നു വിളിച്ചുകൊള്ളുക, അല്ലെങ്കില്‍ ‘റഹ്മാന്‍’ എന്നു വിളിച്ചുകൊള്ളുക…” ഈ വചനത്തിൽ വന്നിട്ടുള്ള രണ്ടു അസ്മാഉൽ ഹുസ്‌നകൾ അല്ലാഹു, റഹ്‌മാൻ എന്നിവയാണ്.

നമസ്കാരം – അഥവാ അതിലെ ക്വുര്‍ആന്‍ പാരായണം, പ്രാര്‍ത്ഥന, ദിക്ര്‍ – എങ്ങനെ ആയിരിക്കണമെന്നാണ് അല്ലാഹു കൽപ്പിക്കുന്നത്? രണ്ടിനും മദ്ധ്യേ ഒരു മിതമായ ശബ്ദത്തിലായിരിക്കണം അത് നിർവ്വഹിക്കേണ്ടത്. ഇസ്ലാം എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും വിഭാവനം ചെയ്യുന്ന ‘മധ്യമാർഗ്ഗത്തിന്റെ’ (Middle Path) മനോഹരമായ ഉദാഹരണമാണിത്.

തൗഹീദിന്റെ പൂർണ്ണത: സമാപന പ്രഖ്യാപനം

ഈ മഹത്തായ സൂറത്തിന്റെ സമാപന വചനം ഏകദൈവ വിശ്വാസത്തിന്റെ (തൗഹീദ്) പൂർണ്ണരൂപമാണ്. തസ്ബീഹു (സ്തോത്രകീർത്തനം) കൊണ്ട് ആരംഭിച്ച ഈ സൂറത്ത് അവസാനിക്കുന്നത് ‘ഹംദും’ ‘തക്ബീറും’ കൊണ്ടാണ്. അവന്റെ മഹത്വത്തിനും പരിശുദ്ധിക്കും നിദാനമായിരിക്കുന്ന മൂന്നു യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍ അവസാന വചനത്തിൽ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്:

1. അവൻ ഒരു സന്താനത്തെയും സ്വീകരിച്ചിട്ടില്ല.
2. രാജാധികാരത്തില്‍ അവനു യാതൊരു പങ്കാളികളുമില്ല.
3. എളിമ നികത്തുവാന്‍ അവനു ഒരു ബന്ധുവുമില്ല.

ഈ മൂന്ന് യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ട്, ലോകരക്ഷിതാവിനെ മാത്രം സ്തുതിക്കുകയും മഹത്വപ്പെടുത്തുകയുമാണ് ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും ജീവിതലക്ഷ്യം എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് സൂറത്ത് ഇസ്റാഇന്റെ പാർട്ട് പൂർണ്ണമാകുന്നു.

അധ്യായം 1: ദൈനംദിന ജീവിതവും പ്രാർത്ഥനയുടെ ശക്തിയും (വചനങ്ങൾ 78-81)

ഒരു സത്യവിശ്വാസിയുടെ ഒരു ദിവസം എങ്ങനെയായിരിക്കണം എന്ന് നിർവ്വചിക്കുന്ന അതിമനോഹരമായ വചനങ്ങളാണിത്.

അഞ്ച് നേരത്തെ നമസ്കാരങ്ങളും ഫജ്‌റിന്റെ പ്രത്യേകതയും

‘ദുലൂക്കുശ്ശംസ്’ (സൂര്യൻ ഉച്ചതിരിയുമ്പോൾ) മുതൽ ‘ഗസഖുല്ലൈൽ’ (രാത്രി ഇരുട്ടുന്നത്) വരെയുള്ള സമയത്ത് ളുഹ്ർ, അസ്ർ, മഗ്‌രിബ്, ഇശാ എന്നീ നാല് നമസ്കാരങ്ങൾ നിലനിർത്താൻ അല്ലാഹു കൽപ്പിക്കുന്നു. മീറ്റിംഗുകൾക്കും യാത്രകൾക്കും അലാറം വെക്കുന്ന നാം, സ്രഷ്ടാവിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കാനുള്ള ഈ സമയങ്ങളെ എത്രത്തോളം ഗൗരവമായി കാണുന്നുണ്ട് എന്ന് ചിന്തിക്കണം. വെറുതെ റുകൂഉം സുജൂദും ചെയ്യലല്ല, കൃത്യസമയത്ത് ഹൃദയസാന്നിധ്യത്തോടെ അത് നിർവ്വഹിക്കലാണ് നമസ്കാരം നിലനിർത്തൽ (തഫ്സീർ സഅ്ദി).

തുടർന്ന് സ്വുബ്ഹ് നമസ്കാരത്തെ അല്ലാഹു പ്രത്യേകം ‘ഖുർആനൽ ഫജ്ർ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. കാരണം, സ്വുബ്ഹ് നമസ്കാരത്തിൽ ഖുർആൻ കൂടുതൽ ദൈർഘ്യത്തിൽ പാരായണം ചെയ്യുന്നതാണ് നബി(സ)യുടെ ചര്യ. ആ സമയത്തെ പാരായണത്തിന് രാത്രിയിലെയും പകലിലെയും മലക്കുകളുടെ വലിയൊരു സംഘം സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു (മശ്ഹൂദ).

പിശാചിന്റെ മൂന്ന് കെട്ടുകളും ആധുനിക കാലത്തെ അലസതയും:
ഉറങ്ങുന്ന മനുഷ്യന്റെ തലയ്ക്ക് പിന്നിൽ പിശാച് മൂന്ന് കെട്ടുകളിടുമെന്നും, “നിനക്ക് ഇനിയും നീണ്ട രാത്രിയുണ്ട്, സുഖമായി ഉറങ്ങിക്കോളൂ” എന്ന് മന്ത്രിക്കുമെന്നും തിരുനബി(സ) പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഫജ്ർ സമയത്ത് ഉണർന്ന് അല്ലാഹുവിനെ സ്മരിക്കുമ്പോൾ ഒന്നാമത്തെ കെട്ടഴിയും, വുദു എടുക്കുമ്പോൾ രണ്ടാമത്തെ കെട്ടഴിയും, നമസ്കരിക്കുന്നതോടെ മൂന്നാമത്തെ കെട്ടും അഴിഞ്ഞ് അവൻ ഉന്മേഷവാനാകും. എന്നാൽ നേരം പുലരും വരെ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നവനെക്കുറിച്ച് നബി(സ) പറഞ്ഞത്, “അവന്റെ ചെവികളിൽ പിശാച് മൂത്രമൊഴിച്ചിരിക്കുന്നു” എന്നാണ്.

പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, ഇതൊരു ആലങ്കാരിക പ്രയോഗമാണ്. ഇന്നത്തെ നമ്മുടെ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളുമായി ഇതിനെ ഒന്ന് ചേർത്തു വായിച്ചു നോക്കൂ. പാതിരാത്രി വരെ മൊബൈൽ ഫോണുകളിൽ അനാവശ്യങ്ങളും അശുദ്ധവുമായ കാര്യങ്ങൾ കണ്ടും കേട്ടും സമയം കളയുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥത്തിൽ പിശാച് നമ്മുടെ കാതുകളിലും മനസ്സിലും മാലിന്യം നിറയ്ക്കുകയാണ്. പ്രഭാതത്തിലെ ബാങ്കുവിളി കേൾക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം അവൻ നമ്മുടെ കാതുകളെ അടച്ചുകളയുന്നു. അശുദ്ധിയോടെ, പിശാചിന്റെ ആ മൂന്ന് കെട്ടുകളുമായി എഴുന്നേൽക്കുന്നതാണ് ഇന്നത്തെ പലരുടെയും അകാരണമായ ക്ഷീണത്തിനും, ഉന്മേഷക്കുറവിനും, ഡിപ്രഷനും യഥാർത്ഥ കാരണം! ഫജ്ർ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നവന് ആ ദിവസത്തെ മുഴുവൻ അനുഗ്രഹങ്ങളും (ബറകത്തും) സമാധാനവുമാണ് നഷ്ടമാകുന്നത്.

തഹജ്ജുദും മഖാമുൻ മഹ്മൂദും

രാത്രിയിൽ ഉണർന്ന് ഐച്ഛികമായി നിർവ്വഹിക്കുന്ന തഹജ്ജുദ് നമസ്കാരത്തിലൂടെ അല്ലാഹു വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന പദവിയാണ് ‘മഖാമുൻ മഹ്മൂദ്’ (സ്തുതിക്കപ്പെടുന്ന സ്ഥാനം). ഖിയാമത്ത് നാളിൽ സകല മനുഷ്യരും വിചാരണ തുടങ്ങാൻ വേണ്ടി പ്രവാചകന്മാരെ സമീപിക്കുമ്പോൾ എല്ലാവരും കൈയൊഴിയും. അന്ന് തിരുനബി(സ) സുജൂദിൽ വീണ് അല്ലാഹുവിനോട് ശുപാർശ ചെയ്യുകയും വിചാരണ ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്യും. ഈ മഹത്തായ ശുപാർശക്കാണ് (അശ്ശാഫാഅത്തുൽ കുബ്റാ) മഖാമുൻ മഹ്മൂദ് എന്ന് പറയുന്നത്.

ഹിജ്റയിലെ പ്രാർത്ഥനയും സത്യത്തിന്റെ വിജയവും

“رَّبِّ أَدْخِلْنِي مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِي مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَل لِّي مِن لَّدُنكَ سُلْطَانًا نَّصِيرًا”

“എന്റെ റബ്ബേ! എന്നെ നീ സത്യത്തിന്റെതായ പ്രവേശനം പ്രവേശിപ്പിക്കുകയും, സത്യത്തിന്റേതായ പുറപ്പാട് പുറപ്പെടുവിക്കുകയും ചെയ്യേണമേ! നിന്റെ പക്കൽനിന്നു എനിക്ക് സഹായകമായ ഒരു ശക്തിയും നീ ഏർപ്പെടുത്തിത്തരേണമേ!” എന്ന ഈ പ്രാർത്ഥന നബി(സ) മക്കയിൽ നിന്ന് മദീനയിലേക്ക് ഹിജ്റ പോകുമ്പോഴാണ് അവതരിച്ചത്. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ പുതിയ ജോലികൾ, പുതിയ വീട്, പുതിയ സംരംഭങ്ങൾ തുടങ്ങിയ എല്ലാ തുടക്കങ്ങളിലും ഈ പ്രാർത്ഥന നാം ചൊല്ലണം.

ഈ പ്രാർത്ഥനയുടെ ഫലമായി എന്ത് സംഭവിച്ചു? വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം പതിനായിരം സ്വഹാബാക്കളോടൊപ്പം ഒരു പോറൽ പോലുമേൽക്കാതെ തിരുനബി(സ) മക്കയിലേക്ക് തിരികെ പ്രവേശിച്ചു. കഅ്ബയിലെ 360 വിഗ്രഹങ്ങളെ വടികൊണ്ട് കുത്തിത്താഴെയിട്ടുകൊണ്ട് പ്രവാചകൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു: “സത്യം വന്നു; അസത്യം നാമാവശേഷമായി.”

അധ്യായം 2: ഖുർആൻ: ശമനവും കാരുണ്യവും, പിന്നെ മനുഷ്യന്റെ കാപട്യവും (വചനങ്ങൾ 82-84)

മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയവും മാനസികവുമായ അവസ്ഥകളെ ഖുർആൻ എത്ര കൃത്യമായാണ് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് എന്ന് നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്ന സുപ്രധാന വചനങ്ങളാണിവ.

ഖുർആൻ എന്ന കണ്ണാടി

സത്യവിശ്വാസികൾക്ക് ഖുർആൻ വലിയൊരു ‘ശിഫാഅ്’ (ശമനം) ആണ്. മാനസിക സമ്മർദ്ദങ്ങൾ തളർത്തുമ്പോൾ ഖുർആനിലെ ഒരൊറ്റ ആയത്ത് മതി ശാന്തി ലഭിക്കാൻ. എന്നാൽ, അക്രമികൾക്ക് അത് നഷ്ടപ്പാട് മാത്രമേ വർദ്ധിപ്പിക്കൂ. കാരണം, അവർ ഇതിനെ സമീപിക്കുന്നത് മുൻവിധികളോടെയാണ് (with prejudice).

ഒരു ഉദാഹരണം: ‘ഇസ്ലാം സ്ത്രീകളെ അടിച്ചമർത്തുന്നു’ എന്ന മുൻവിധിയോടെ ഖുർആൻ വായിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് പർദ്ദയും അനന്തരാവകാശത്തിലെ നിയമങ്ങളും കാണുമ്പോൾ അത് സ്വാതന്ത്ര്യ നിഷേധമായേ തോന്നൂ. എന്നാൽ, മുൻവിധികളില്ലാതെ തുറന്ന മനസ്സോടെ വായിക്കുന്ന ഒരാളോ? പെൺകുഞ്ഞുങ്ങളെ ജീവനോടെ കുഴിച്ചുമൂടിയിരുന്ന 1400 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പുള്ള സമൂഹത്തിൽ, അവൾക്ക് സ്വത്തവകാശവും വിവാഹമോചന അവകാശവും നൽകിയതിന് പുറമെ, കുടുംബത്തിന്റെ യാതൊരു സാമ്പത്തിക ഭാരവും ഏൽക്കാതെ തന്നെ സ്വന്തമായി സമ്പാദിക്കാനുള്ള അവകാശവും, സ്വന്തം അഭിപ്രായങ്ങൾ തുറന്നുപറയാനുള്ള പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യവും നൽകി അവളെ ആദരിച്ച ഗ്രന്ഥമാണിതെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അയാളുടെ കണ്ണ് നിറയും. ഖുർആൻ ഒരു കണ്ണാടിയാണ്; നല്ല മനസ്സോടെ വരുന്നവന് കാരുണ്യം കാണാം, അഹങ്കാരത്തോടെ വരുന്നവന് അന്ധകാരമേ കാണാൻ കഴിയൂ.

അനുഗ്രഹങ്ങളിലും പരീക്ഷണങ്ങളിലുമുള്ള മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവം

അല്ലാഹു ആരോഗ്യവും സമ്പത്തും നൽകുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ അവനെ പൂർണ്ണമായി മറന്ന് അഹങ്കാരത്തോടെ ഊരതിരിച്ച് നടക്കും. എന്നാൽ സാമ്പത്തിക തകർച്ചയോ അപകടമോ വരുമ്പോൾ അവൻ പൂർണ്ണമായും ‘യഊസ്’ (തീരെ ആശയറ്റവൻ/നിരാശൻ) ആയി മാറും. ഒരു യഥാർത്ഥ വിശ്വാസി ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെയാകില്ല. അവൻ അനുഗ്രഹങ്ങളിൽ നന്ദി കാണിക്കും (ശുക്ർ), പരീക്ഷണങ്ങളിൽ ക്ഷമിക്കും (സബ്ർ).

അധ്യായം 3: ആത്മാവിന്റെ രഹസ്യവും അറിവിന്റെ പരിമിതിയും (വചനങ്ങൾ 85-87)

മനുഷ്യബുദ്ധിയുടെ പരിമിതികളെക്കുറിച്ചും, ആധുനിക ശാസ്ത്രത്തിന് ഇന്നും ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ കഴിയാത്ത ഏറ്റവും വലിയ രഹസ്യത്തെക്കുറിച്ചും അല്ലാഹു സംസാരിക്കുന്നു.

എന്താണ് ‘റൂഹ്’ (ആത്മാവ്)?

മദീനയിലെ യഹൂദന്മാർ നബി(സ)യെ പരീക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി റൂഹിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് ഈ വചനം അവതരിച്ചത്. ഇവിടെ ‘റൂഹ്’ എന്നത് മനുഷ്യന്റെ ജീവാത്മാവിനെ കുറിക്കുന്നു.

ഈ ആധുനിക കാലത്ത് നാം ശാസ്ത്ര സാങ്കേതിക വിദ്യയിൽ, ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിൽ (AI), റോബോട്ടിക്സിൽ എല്ലാം വലിയ പുരോഗതി നേടി. ഹൃദയം മാറ്റിവെക്കാനും തലച്ചോർ സ്കാൻ ചെയ്യാനും മെഡിക്കൽ സയൻസിന് കഴിയും. എന്നാൽ, മരിച്ചുകിടക്കുന്ന ഒരു ശരീരത്തിൽ നിന്ന് എന്താണ് നഷ്ടപ്പെട്ടത് എന്ന് വിശദീകരിക്കാൻ അവർക്ക് കഴിയില്ല (Clinical Death). ഈ ജീവാത്മാവ് അല്ലാഹുവിന്റെ ഒരു കൽപ്പന മാത്രമാണ്! “നിങ്ങൾക്ക് അറിവിൽ നിന്നും അല്പമല്ലാതെ നൽകപ്പെട്ടിട്ടില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മനുഷ്യന്റെ അഹങ്കാരത്തെ അല്ലാഹു ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.

ഖുർആനിലെ ആന്തരിക വെളിച്ചവും അല്ലാഹുവിന്റെ കഴിവും

അല്ലാഹു വിചാരിച്ചാൽ ഖുർആനെ അവൻ കൊണ്ടുപോകും എന്ന് 86-ാമത്തെ വചനത്തിൽ പറയുന്നു. അല്ലാഹു സർവ്വശക്തനാണ്; ലോകാവസാനത്തോട് അടുക്കുമ്പോൾ പുസ്തകത്താളുകളിൽ നിന്നും ആളുകളുടെ മനസ്സുകളിൽ നിന്നും ഖുർആനിലെ അക്ഷരങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും അവൻ എടുത്തുമാറ്റുക തന്നെ ചെയ്യും എന്ന് പ്രബലമായ ഹദീസുകൾ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. അഥവാ ഖുർആൻ പൂർണ്ണമായി തിരിച്ചെടുക്കാൻ അല്ലാഹുവിന് കഴിയും.

അതോടൊപ്പം തന്നെ ഇതിനൊരു മാനസികമായ അർത്ഥം കൂടിയുണ്ട്. ഖുർആനിലെ ആന്തരികമായ വെളിച്ചം (Inner light / ഹിദായത്ത്) അല്ലാഹു ഒരാളിൽ നിന്ന് എടുത്തുമാറ്റിയാൽ, പിന്നെ ആ വ്യക്തിക്ക് ഈ ഖുർആൻ ഒ.വി വിജയന്റെ ‘ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം’ പോലെയുള്ള വെറുമൊരു സാഹിത്യ സൃഷ്ടിയായി ചുരുങ്ങിപ്പോകും! അല്ലാഹുവിന്റെ അപാരമായ കാരുണ്യം (റഹ്മത്ത്) ഉള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഇന്നും തുറന്ന മനസ്സുള്ളവർക്ക് ഈ ഗ്രന്ഥത്തിൽ നിന്ന് ശരിയായ വെളിച്ചം കിട്ടുന്നത്.

അധ്യായം 4: ഖുർആന്റെ മഹാ വെല്ലുവിളിയും ഭൗതിക മോഹങ്ങളും (വചനങ്ങൾ 88-90)

ഖുർആൻ അല്ലാഹുവിന്റെ വചനമാണെന്ന് ലോകത്തോട് വിളിച്ചുപറയുന്ന, ലോകാവസാനം വരെയുള്ള മനുഷ്യർക്കും ജിന്നുകൾക്കും നേരെയുള്ള ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളിയാണിത് (തഹദ്ദി).

മനുഷ്യരും ജിന്നുകളും ഒന്നിച്ചാലും

സാഹിത്യത്തിൽ അഗ്രഗണ്യരായ ഖുറൈശികളോട് 10 സൂറത്ത്, പിന്നെ 1 സൂറത്ത് കൊണ്ടുവരാൻ അല്ലാഹു ആവശ്യപ്പെട്ടു, അവർ തോറ്റു. ഒടുവിൽ മനുഷ്യരും അവർക്ക് കാണാൻ കഴിയാത്ത ജിന്നുകളും ഒത്തുചേർന്നാലും ഖുർആൻ പോലൊന്ന് കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയില്ല എന്ന് അല്ലാഹു പ്രഖ്യാപിച്ചു.

ഇന്നത്തെ ആധുനിക കാലത്തെ നിർമ്മിത ബുദ്ധി (AI), ചാറ്റ് ജി.പി.ടി (ChatGPT), സൂപ്പർ കമ്പ്യൂട്ടറുകൾ എന്നിവയൊക്കെ വിചാരിച്ചാൽ ഖുർആൻ പോലൊന്ന് ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയില്ലേ? ഒരിക്കലും കഴിയില്ല! ഖുർആന്റെ അമാനുഷികത എന്നത് കേവലം ഭാഷയിലല്ല. മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്ന രീതി, ശാസ്ത്രീയ സത്യങ്ങൾ, ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള കൃത്യമായ പ്രവചനങ്ങൾ, മനുഷ്യന്റെ മനഃശാസ്ത്രം, നിയമനിർമ്മാണങ്ങളിലെ സൂക്ഷ്മത എന്നിവ ലോകത്തെ ഒരു കമ്പ്യൂട്ടറിനും കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയില്ല. ഒരു അക്ഷരത്തെറ്റില്ലാത്ത ഈ വെല്ലുവിളി 1400 വർഷമായി നിലനിൽക്കുന്നു.

അരുവി പൊട്ടിയൊഴുക്കാനുള്ള ആവശ്യം

ഖുർആനിലെ ബൗദ്ധിക വെല്ലുവിളികൾക്ക് മുന്നിൽ തോറ്റപ്പോൾ ഖുറൈശികൾ മുട്ടുചോദ്യങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചു. മക്കയിലെ വരണ്ട ഭൂമിയിൽ ഒരു വലിയ അരുവി പൊട്ടിയൊഴുക്കി കാണിച്ചുതന്നാലേ വിശ്വസിക്കൂ എന്ന് അവർ വാദിച്ചു. സത്യത്തിൽ അവർക്ക് ഭൗതിക ലാഭവും കൃഷിയുമായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. വിരലുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് വെള്ളം വന്നതും, ചന്ദ്രൻ പിളർന്നതും കണ്ടപ്പോൾ ‘മായാജാലം (സിഹ്ർ)’ എന്ന് പറഞ്ഞവരാണവർ. അത്ഭുതങ്ങൾ കണ്ടല്ല, ഹൃദയം കൊണ്ട് ബോധ്യപ്പെട്ടാണ് വിശ്വസിക്കേണ്ടത്.

അധ്യായം 5: അഹങ്കാരികളുടെ മുട്ടുചോദ്യങ്ങളും പ്രവാചകന്റെ വിനയവും (വചനങ്ങൾ 91-93)

മുശ്‌രിക്കുകളുടെ ഭൗതികമായ ആവശ്യങ്ങൾ കൂടുതൽ വിചിത്രമാവുകയാണ്. അവർ പറയുന്ന ഡിമാൻഡുകൾ നോക്കൂ:

• ഈത്തപ്പനകളും മുന്തിരിവള്ളികളും ഇടതൂർന്ന് നിൽക്കുന്ന, നദികൾ ഒഴുകുന്ന വലിയൊരു തോട്ടം ഉണ്ടാകണം.
• ഞങ്ങളുടെ മേൽ ആകാശം കഷ്ണങ്ങളായി പൊട്ടിവീഴണം.
• അല്ലാഹുവിനെയും മലക്കുകളെയും നേരിട്ട് ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ കൊണ്ടുവന്ന് നിർത്തണം!
• തങ്കം (സൂഖ്റുഫ്) കൊണ്ടുള്ള ഒരു വീടുണ്ടായിരിക്കണം.
• ഞങ്ങളുടെ മുന്നിലൂടെ ആകാശത്തേക്ക് കയറിപ്പോകുകയും, അവിടെ നിന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് വായിക്കാവുന്ന ഒരു പുസ്തകം ഇറക്കിക്കൊണ്ടുവരികയും വേണം.

പ്രവാചകന്റെ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ മറുപടി

ഇത്രയും പരിഹാസങ്ങൾക്കും പ്രകോപനങ്ങൾക്കും മുൻപിൽ അല്ലാഹു പഠിപ്പിച്ച മറുപടി മനുഷ്യ ചിന്തകളെ മാറ്റിമറിക്കുന്നതാണ്: “എന്റെ റബ്ബ് മഹാ പരിശുദ്ധൻ! ഞാൻ ഒരു റസൂലായ മനുഷ്യനല്ലാതെ മറ്റുവല്ലവനുമാണോ?!”

അമാനുഷിക സംഭവങ്ങൾ കാണിക്കാൻ ഞാൻ ദിവ്യപുരുഷനല്ല, അത് അല്ലാഹുവിന്റെ മാത്രം അധികാരമാണ്. എനിക്ക് വിശക്കും, ദാഹിക്കും, സങ്കടങ്ങൾ വരും; ഞാൻ നിങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യൻ (ബഷർ) മാത്രമാണ്. എന്റെ പ്രത്യേകത അല്ലാഹു എന്നെ ദൂതനായി തിരഞ്ഞെടുത്തു എന്നത് മാത്രമാണ്.

സമകാലിക പ്രസക്തി: റബീഉൽ അവ്വൽ മാസം കടന്നുവരുമ്പോൾ ഈ വചനത്തിന് വലിയ പ്രസക്തിയുണ്ട്. നബിദിനത്തിന്റെയും മാല-മൗലൂദുകളുടെയും പേരിൽ പ്രവാചകനെ പുകഴ്ത്തി അവസാനം അല്ലാഹുവിന് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ട ദിവ്യത്വവും അദൃശ്യജ്ഞാനവും കഴിവുകളും അദ്ദേഹത്തിന് വകവെച്ചുകൊടുക്കുന്ന പണ്ഡിതവേഷധാരികളെ നമുക്കിന്ന് കാണാം. പ്രവാചകൻ എത്ര ഉന്നതനായാലും അദ്ദേഹം മനുഷ്യനാണ്, സ്രഷ്ടാവല്ല! അതിരുകവിഞ്ഞ് പുകഴ്ത്തിയല്ല വിശ്വസിക്കേണ്ടത്, മറിച്ച് ഖുർആന്റെ ബൗദ്ധിക വെളിച്ചം ഉൾക്കൊണ്ടാണ്.

അധ്യായം 1: ഇബ്ലീസിന്റെ അഹങ്കാരവും മനുഷ്യർക്കെതിരെയുള്ള വെല്ലുവിളിയും (വചനങ്ങൾ 61-63)

മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു സംഭവത്തെക്കുറിച്ചാണ് ഈ വചനങ്ങൾ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്. ആദം നബിയെ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, ആ വലിയ സൃഷ്ടിക്ക് ആദരവ് പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അവിടെയുള്ള മലക്കുകളോടൊക്കെ സുജൂദ് ചെയ്യാൻ അല്ലാഹു കൽപ്പിച്ചു. എല്ലാവരും അനുസരിച്ചപ്പോൾ ഇബ്ലീസ് മാത്രം അത് ധിക്കരിച്ചു.

എന്തായിരുന്നു ഇബ്ലീസിന്റെ പ്രശ്നം?

“കളിമണ്ണിനാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവന് ഞാൻ സുജൂദ് ചെയ്യുകയോ?” എന്നതായിരുന്നു ഇബ്ലീസിന്റെ ചോദ്യം. അല്ലാഹുവിന് മാത്രമേ സുജൂദ് ചെയ്യൂ എന്ന തൗഹീദായിരുന്നില്ല അവന്റെ വാദം, മറിച്ച് അല്ലാഹുവിന്റെ കൽപ്പനയെക്കാൾ വലുതായി അവൻ കണ്ടത് സ്വന്തം യുക്തിയെയും അഹങ്കാരത്തെയുമാണ് (കിബ്ർ). താൻ തീയിനാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവനാണെന്നും, മണ്ണ് താഴെ കിടക്കുന്നതാണെന്നുമുള്ള അഹങ്കാരം! ലോകത്തെ ആദ്യത്തെ വംശീയവാദി ഇബ്ലീസാണെന്ന് പണ്ഡിതന്മാർ പറയുന്നത് ഇതുകൊണ്ടാണ്. എന്നാൽ ഇന്ന് ചില പണ്ഡിത വേഷധാരികൾ “അല്ലാഹുവിന് മാത്രമേ സുജൂദ് ചെയ്യൂ എന്ന് പറഞ്ഞത് ഇബ്ലീസാണെന്നും, തൗഹീദ് പറയുന്നവർ ഇബ്ലീസിന്റെ പിന്മുറക്കാരാണെന്നും” തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാറുണ്ട്. അത് തീർത്തും അടിസ്ഥാനരഹിതമാണെന്ന് ഈ ആയത്തുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഇബ്ലീസിന്റെ ഭയാനകമായ വെല്ലുവിളി

തെറ്റ് ചെയ്ത ശേഷം പശ്ചാത്തപിക്കുന്നതിന് പകരം, ഖിയാമത്ത് നാൾ വരെ അല്ലാഹുവിനോട് അവൻ ഒരു അവധി ചോദിച്ചു. എന്തിനായിരുന്നു അത്? ആദമിന്റെ മക്കളായ മനുഷ്യരെ മുഴുവൻ വഴിപിഴപ്പിക്കാൻ! അതിനായി ഇബ്ലീസ് ഉപയോഗിച്ച വാക്കാണ് لَأَحْتَنِكَنَّ (ലഅഹ്തനിക്കന്ന). ഒരു കുതിരയുടെ വായിൽ കടിഞ്ഞാണിട്ട് അതിനെ പൂർണ്ണമായി നിയന്ത്രണത്തിൽ കൊണ്ടുവരുന്നതിനാണ് അറബിയിൽ ഈ വാക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. മനുഷ്യരുടെ കഴുത്തിൽ കടിഞ്ഞാണിട്ട് അവരെ വ്യഭിചാരത്തിലേക്കും, പലിശയിലേക്കും, ശിർക്കിലേക്കും താൻ വലിച്ചിഴക്കുമെന്നാണ് അവൻ പ്രഖ്യാപിച്ചത്. എന്നാൽ ‘അല്പമാളുകളൊഴികെ’ എന്ന് അവൻ തന്നെ സമ്മതിക്കുന്നുമുണ്ട്. അഥവാ, അല്ലാഹുവിൽ ഭരമേൽപ്പിക്കുന്ന നിഷ്കളങ്കരായ വിശ്വാസികൾ അവന്റെ കടിഞ്ഞാണിൽ കുടുങ്ങില്ല.

അല്ലാഹു ഇതിന് നൽകിയ ഗാംഭീര്യം നിറഞ്ഞ മറുപടി: “നീ പോയിക്കൊള്ളുക. അവരിൽ നിന്ന് നിന്നെ ആർ പിന്തുടർന്നുവോ, അപ്പോൾ നിശ്ചയമായും നരകമായിരിക്കും നിങ്ങളുടെ പൂർണ്ണമായ പ്രതിഫലം.”

അധ്യായം 2: പിശാചിന്റെ നാല് ആയുധങ്ങളും സത്യവിശ്വാസിയുടെ കവചവും (വചനങ്ങൾ 64-65)

പിശാച് നമ്മെ വഴിപിഴപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട നാല് ആയുധങ്ങൾ ഏതൊക്കെയെന്ന് 64-ാമത്തെ വചനത്തിൽ അല്ലാഹു വിശദമാക്കുന്നു:

• ശബ്ദം (بِصَوْتِكَ): അല്ലാഹുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് മനുഷ്യനെ അകറ്റുന്ന എല്ലാ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങളും ഇതിൽ പെടും. വെറുതെ സമയം കളയുന്ന സംസാരങ്ങൾ, അശ്ലീല ഗാനങ്ങൾ, ഇന്ന് നാം രാപ്പകലില്ലാതെ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സോഷ്യൽ മീഡിയ റീൽസുകൾ, സിനിമകൾ തുടങ്ങിയവയെല്ലാം പിശാചിന്റെ ശബ്ദങ്ങളാണ്.
• സൈന്യം (കുതിരപ്പടയും കാലാൾപ്പടയും): പിശാച് തനിച്ചല്ല, അവന് മനുഷ്യരിലും ജിന്നുകളിലുമായി വലിയ സൈന്യമുണ്ട്. വളരെ വേഗത്തിൽ പടർന്നുപിടിക്കുന്ന തിന്മകളും ട്രെൻഡുകളും കുതിരപ്പടയാണെങ്കിൽ, നമ്മുടെ കൂടെത്തന്നെ നടന്ന് നമ്മെ തിന്മയിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്ന ചീത്ത സുഹൃത്തുക്കളാണ് കാലാൾപ്പട.
• സമ്പത്തിലും മക്കളിലുമുള്ള പങ്ക് ചേരൽ (وَشَارِكْهُمْ فِي الْأَمْوَالِ وَالْأَوْلَادِ): പലിശ, കൈക്കൂലി തുടങ്ങിയ ഹറാമായ സമ്പാദ്യത്തിലും, ഹലാലായ പണം ധൂർത്തടിക്കുന്നതിലും പിശാചിന് പങ്കുണ്ട്. ബിസ്മില്ലാഹി പറയാതെ നാം കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിലും അവൻ പങ്ക് ചേരുന്നു. അതുപോലെ മക്കൾക്ക് മതപരമായ യാതൊരു അറിവും നൽകാതിരിക്കുക, ഇസ്ലാമികമല്ലാത്ത പേരുകൾ നൽകുക, ധാർമ്മിക മൂല്യങ്ങളില്ലാത്ത കാർട്ടൂണുകൾക്കും ഗെയിമുകൾക്കും മക്കളെ വളർത്താൻ വിട്ടുകൊടുക്കുക എന്നിവയിലൂടെ അവരുടെ വളർച്ചയിലും പിശാച് ഇരിപ്പിടം ഉറപ്പിക്കുന്നു.
• വ്യാമോഹങ്ങൾ (وَعِدْهُمْ): “നീ ചെറുപ്പമല്ലേ, പ്രായമായിട്ട് പശ്ചാത്തപിക്കാം”, “അല്ലാഹു പൊറുത്തുതരും വലിയ തെറ്റല്ലല്ലോ” തുടങ്ങിയ മോഹന വാഗ്ദാനങ്ങൾ നൽകി അവൻ നമ്മെ വഞ്ചിക്കുന്നു. ഇത് വെറും മരുപ്പച്ച മാത്രമാണ്.

എന്താണ് ഇതിനുള്ള പ്രതിരോധം? (തവക്കുൽ)

65-ാമത്തെ വചനത്തിൽ അല്ലാഹു പറയുന്നു: “നിശ്ചയമായും, എന്റെ അടിയാന്മാർ – അവരുടെ മേൽ നിനക്ക് ഒരധികാരശക്തിയുമില്ല. കാര്യങ്ങൾ ഭരമേൽപ്പിക്കപ്പെടുന്നവനായി നിന്റെ റബ്ബ് തന്നെ മതിതാനും.” (وَكَفَىٰ بِرَبِّكَ وَكِيلًا). അല്ലാഹുവിനെ മാത്രം ഭയപ്പെടുന്ന അടിയാന്മാരുടെ മേൽ പിശാചിന് യാതൊരു അധികാരവുമില്ല. അവൻ തിന്മയിലേക്ക് വിളിക്കുക മാത്രമേ ചെയ്യൂ. ഇതിനുള്ള ഏറ്റവും വലിയ കവചമാണ് അല്ലാഹുവിലുള്ള ഭരമേൽപ്പിക്കൽ അഥവാ ‘തവക്കുൽ’. ഒട്ടകത്തെ കെട്ടിയിട്ട് അല്ലാഹുവിൽ ഭരമേൽപ്പിക്കുക എന്നാണ് പ്രവാചകൻ പഠിപ്പിച്ചത്.

പ്രവാചകന്റെ പാഠം: നാം വീട് വിട്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ, ബാഹ്യലോകത്തെ പിശാചിന്റെ ആയിരക്കണക്കിന് കെണികളിലേക്കാണ് കാലെടുത്തുവെക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഇറങ്ങുന്ന സമയത്ത് “ബിസ്മില്ലാഹി തവക്കൽത്തു അലല്ലാഹി, വലാ ഹൗല വലാ ഖുവ്വത്ത ഇല്ലാ ബില്ലാഹ്” എന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നവനോട് അപ്പോൾ തന്നെ മലക്കുകൾ പറയും: “നിനക്ക് നേർവഴി കാണിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, നിനക്ക് പൂർണ്ണ സംരക്ഷണം നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” ഇത് കേൾക്കുമ്പോൾ പിശാച് അവനിൽ നിന്ന് നിരാശനായി പിന്തിരിഞ്ഞോടും എന്ന് അബൂദാവൂദ് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്ത ഹദീസിലുണ്ട്.

അധ്യായം 3: മനുഷ്യന്റെ കാപട്യവും അല്ലാഹുവിന്റെ അലംഘനീയമായ താക്കീതുകളും (വചനങ്ങൾ 66-69)

ഈ ഭൂമിയുടെ മുക്കാൽ ഭാഗവുമുള്ള മഹാസമുദ്രത്തിലൂടെ കൂറ്റൻ കപ്പലുകൾക്ക് സഞ്ചരിക്കാനും, അതിലൂടെ കച്ചവടങ്ങൾ നടത്തി ഉപജീവനം കണ്ടെത്താനും അല്ലാഹു ഭൗതിക നിയമങ്ങൾ ഒരുക്കിത്തന്നു. ഇത് അവന്റെ അപാരമായ കാരുണ്യമാണ്. എന്നാൽ പ്രതിസന്ധികളോടുള്ള മനുഷ്യന്റെ സമീപനം എത്ര കാപട്യം നിറഞ്ഞതാണെന്ന് ഖുർആൻ തുറന്നുകാട്ടുന്നു.

• കടലിലെ തൗഹീദ്: ശാന്തമായ സമുദ്രത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ വലിയ അഹങ്കാരിയായിരിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ, ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് വരുമ്പോൾ അവൻ അതുവരെ വിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചിരുന്ന വ്യാജദൈവങ്ങളെയും ഔലിയാക്കളെയും മറക്കുന്നു. ആ നിമിഷം അല്ലാഹുവിനെ മാത്രമേ അവന് ഓർമ്മയുണ്ടാകൂ. അതെ, മരണത്തെ മുഖാമുഖം കാണുമ്പോൾ ഏറ്റവും വലിയ ബഹുദൈവ വിശ്വാസി പോലും തൗഹീദിലേക്ക് മടങ്ങിവരും.
• കരയിലെത്തുമ്പോഴുള്ള നന്ദികേട്: എന്നാൽ കാറ്റ് ശാന്തമായി അവർ സുരക്ഷിതരായി കരയിലെത്തുമ്പോൾ, ആപത്തിൽ രക്ഷിച്ച അല്ലാഹുവിനെ അവഗണിച്ച് പഴയ ശിർക്കിലേക്കും തിന്മകളിലേക്കും തിരിഞ്ഞുകളയുന്നു. മനുഷ്യൻ അങ്ങേയറ്റം നന്ദികെട്ടവനാണ്.

ഇക്‌രിമ (റ) യുടെ ചരിത്രം: അബൂജഹ്‌ലിന്റെ മകനായിരുന്ന ഇക്‌രിമ ഇസ്ലാം സ്വീകരിക്കാൻ കാരണമായത് സമുദ്രയാത്രക്കിടയിലുണ്ടായ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റായിരുന്നു. അപകട സമയത്ത് കപ്പലിലുണ്ടായിരുന്നവർ അല്ലാഹുവിനെ മാത്രം വിളിക്കാൻ പരസ്പരം പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചു: “കടലിൽ രക്ഷിക്കാൻ അല്ലാഹു മാത്രമേയുള്ളൂവെങ്കിൽ കരയിലും അവൻ തന്നെയല്ലേ രക്ഷകൻ! പിന്നെന്തിന് ഞാൻ മറ്റു ദൈവങ്ങളെ വിളിക്കണം?” ആ കൊടുങ്കാറ്റിൽ വെച്ച് അദ്ദേഹം അല്ലാഹുവുമായി കരാർ ചെയ്യുകയും, രക്ഷപ്പെട്ട് മക്കയിൽ തിരിച്ചെത്തി ഇസ്ലാം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.

കരയിലെത്തിയാൽ സുരക്ഷിതരാണെന്ന് കരുതേണ്ടതില്ല എന്ന് അല്ലാഹു താക്കീത് നൽകുന്നു. കരയിൽ വെച്ച് ഭൂമി പിളർന്ന് ആഴ്ത്തിക്കളയാനോ, ആകാശത്ത് നിന്ന് ചരൽമഴ വർഷിക്കാനോ അല്ലാഹുവിന് കഴിയും.

ഇന്ന് വിമാനങ്ങൾ ഉള്ളതുകൊണ്ട് സമുദ്രങ്ങളെ മനുഷ്യന് ആവശ്യമില്ല എന്ന് കരുതരുത്. ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിലെ ഹോർമുസ് കടലിടുക്ക് വഴിയുള്ള ചരക്കുഗതാഗതം തടസ്സപ്പെട്ടപ്പോൾ അത് നമ്മുടെ കൊച്ചു കേരളത്തിലെ അടുക്കളകളെപ്പോലും വിലക്കയറ്റമായി ബാധിച്ചത് നാം കണ്ടതാണ്. അതുപോലെ, നമ്മുടെ വ്യക്തിജീവിതത്തിലെ സാമ്പത്തിക തകർച്ചകളും, രോഗങ്ങളുമെല്ലാം നമ്മെ ബാധിക്കുന്ന കൊടുങ്കാറ്റുകളാണ്. ഈ പ്രതിസന്ധികളിൽ ആയാലും സന്തോഷത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങളിലായാലും എപ്പോഴും അല്ലാഹുവിനെ സ്മരിക്കുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ വിശ്വാസി.

അധ്യായം 4: മനുഷ്യന് നൽകപ്പെട്ട അത്യുന്നതമായ ആദരവുകൾ (വചനം 70)

മനുഷ്യന്റെ അസ്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചും അവന് ലഭിച്ച മഹാഭാഗ്യത്തെക്കുറിച്ചും ഇരുത്തി ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന മഹത്തായ പ്രഖ്യാപനമാണ് 70-ാമത്തെ വചനം. സർവ്വചരാചരങ്ങളിലും വെച്ച് മനുഷ്യനെ അല്ലാഹു നാല് പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ കൊണ്ട് അനുഗ്രഹിച്ചു:

• ആദരവ് (كَرَّمْنَا): മൃഗങ്ങളെല്ലാം നാലുകാലിൽ തലകുനിഞ്ഞ് നടക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യനെ ഇരുകാലുകളിൽ നിവർന്നു നിൽക്കാൻ അനുവദിച്ചു. കൈകൾ കൊണ്ട് ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും, ഗ്രഹിച്ചറിയാനുള്ള ബുദ്ധിയും, അഞ്ച് ഇന്ദ്രിയങ്ങളും, സംസാരശേഷിയും, എഴുതാനും വായിക്കാനുമുള്ള കഴിവും നൽകി ആദരിച്ചു.
• വാഹനങ്ങൾ (حَمَلْنَاهُمْ): കരയിലും കടലിലും (ആകാശത്തും) സഞ്ചരിക്കാനുള്ള വാഹനങ്ങൾ മനുഷ്യനുണ്ട്. ഒട്ടകങ്ങൾ മുതൽ ആധുനിക വിമാനങ്ങൾ വരെ! അവ നിർമ്മിക്കാനുള്ള ഇരുമ്പും ലോഹങ്ങളും, ഇന്ധനങ്ങളും ഭൂമിയിൽ നിക്ഷേപിച്ചതും, അതിനുള്ള ശാസ്ത്രീയമായ അറിവ് നൽകിയതും അല്ലാഹുവാണ്.
• വിശിഷ്ടമായ ആഹാരം (الطَّيِّبَاتِ): മൃഗങ്ങൾ പച്ചമാംസമോ പച്ചിലകളോ കഴിക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യന്റെ മുൻപിൽ അല്ലാഹു രുചികരവും പോഷകസമൃദ്ധവുമായ അനവധി ഭക്ഷണ വൈവിധ്യങ്ങൾ (ത്വയ്യിബാത്ത്) ഒരുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നു.
• മിക്കവരെക്കാളും വലിയ ശ്രേഷ്ഠത (عَلَىٰ كَثِيرٍ مِّمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيلًا): അല്ലാഹു ഇവിടെ പ്രയോഗിച്ചത് ‘നാം സൃഷ്ടിച്ചവരിലെല്ലാം വെച്ച് മനുഷ്യനാണ് ശ്രേഷ്ഠൻ’ എന്നല്ല, മറിച്ച് ‘മിക്കവരെക്കാളും’ (عَلَىٰ كَثِيرٍ) എന്നാണ്. ആധുനിക പണ്ഡിതന്മാർ ഇതിന് രണ്ട് കാരണങ്ങൾ പറയുന്നു:
  • മനുഷ്യന്റെ അഹങ്കാരത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ (നിനക്ക് മുകളിലും വലിയ സൃഷ്ടികളുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവ് നൽകാൻ).
  • കോടിക്കണക്കിന് ഗാലക്സികളുള്ള ഈ മഹാപ്രപഞ്ചത്തിൽ മനുഷ്യനേക്കാൾ ബുദ്ധിയും പദവിയുമുള്ള മറ്റ് ജീവജാലങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കാം എന്ന വലിയ ശാസ്ത്രീയ സാധ്യത ഖുർആൻ ഇവിടെ തുറന്നിടുന്നു.

ഇത്രയും ആദരവുകൾ നൽകിയ അല്ലാഹുവിന്റെ കൽപ്പനകളെ സ്വന്തം ശരീരത്തിലെ അവയവങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ ധിക്കരിക്കുന്നത് എത്ര വലിയ നന്ദികേടാണ് എന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം.

അധ്യായം 5: ഖിയാമത്ത് നാളിലെ വിചാരണയും ഹൃദയത്തിന്റെ അന്ധതയും (വചനങ്ങൾ 71-72)

പരലോകത്തെ ഏറ്റവും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതും, സത്യവിശ്വാസിക്ക് വലിയ പ്രതീക്ഷ നൽകുന്നതുമായ കോടതിയെക്കുറിച്ചാണ് ഈ വചനങ്ങൾ പറയുന്നത്.

• നേതാക്കളോടൊപ്പമുള്ള വിളി: പരലോകത്ത് അല്ലാഹു മനുഷ്യരെ വിളിക്കുന്നത് ഓരോരുത്തരായിട്ടല്ല; മറിച്ച് ഓരോ സമൂഹത്തെയും അവരുടെ ‘ഇമാമുമാരോടൊപ്പം’ (നേതാക്കളോടൊപ്പം) ആയിരിക്കും. ഇതിന് രണ്ട് അർത്ഥങ്ങളുണ്ട്: ദുനിയാവിൽ അവർ മാതൃകയാക്കിയ നേതാക്കൾ, കൂടാതെ അവരുടെ കർമ്മരേഖകൾ. മുഹമ്മദ് നബി(സ)യെ മാതൃകയാക്കിയവർ ആ പ്രകാശത്തിന് പിന്നിലായിരിക്കും. എന്നാൽ, സിനിമ-കായിക താരങ്ങളെയും അഴിമതിക്കാരായ രാഷ്ട്രീയക്കാരെയും മാതൃകയാക്കിയവർ, നരകത്തിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കപ്പെടുന്ന ആ നേതാക്കളുടെ പിന്നാലെ തലകുനിഞ്ഞ് നടക്കേണ്ടി വരും.
• കർമ്മരേഖ വലതുകയ്യിൽ: വലതുകയ്യിൽ കിതാബ് ലഭിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ മഹ്‌ശറയിൽ അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ അത് മറ്റുള്ളവരെ വായിച്ചു കേൾപ്പിക്കും. അവിടെ ഒരു ‘ഫതീൽ’ (فَتِيلًا) അളവ് പോലും ആരോടും അനീതി കാണിക്കപ്പെടുകയില്ല. (ഈത്തപ്പഴക്കുരുവിന്റെ പിളർപ്പിലിരിക്കുന്ന അതിനേരിയ ഭാരമില്ലാത്ത നൂലിനാണ് ഫതീൽ എന്ന് പറയുന്നത്). അത്രത്തോളം ചെറിയ നന്മ പോലും അവിടെ പ്രതിഫലാർഹമാകും.
• പരലോകത്തെ അന്ധത: കണ്ണുകൾക്കല്ല, നെഞ്ചുകളിലെ ഹൃദയങ്ങൾക്കാണ് അന്ധത ബാധിക്കുന്നത്. ഈ ലോകത്ത് ഖുർആൻ മുന്നിലുണ്ടായിട്ടും അല്ലാഹുവിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങൾ കണ്ടിട്ടും അത് അവഗണിച്ച് നടന്നവർ, പരലോകത്ത് യഥാർത്ഥ അന്ധരായിട്ടായിരിക്കും ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിക്കപ്പെടുക. ദുനിയാവിൽ പൂർണ്ണ കാഴ്ചശക്തിയുണ്ടായിരുന്ന മനുഷ്യൻ ഇരുട്ടിൽ തപ്പിത്തടയുമ്പോൾ ചോദിക്കും: “റബ്ബേ നീ എന്നെ അന്ധനാക്കിയതെന്തിന്?” അപ്പോൾ അല്ലാഹു നൽകുന്ന മറുപടി സൂറത്ത് ത്വാഹയിൽ പറയുന്നുണ്ട്: “എന്റെ ആയത്തുകൾ വന്നിട്ട് നീ അതിനെ വിസ്മരിച്ചു, അതിനാൽ ഇന്ന് നീയും വിസ്മരിക്കപ്പെടുന്നു.” അവർ ഏറ്റവും വഴിപിഴച്ചവരായിരിക്കും.

അധ്യായം 6: സത്യമാർഗ്ഗത്തിലെ അടിയുറച്ചുനിൽപ്പും വിട്ടുവീഴ്ചകളിലെ അപകടവും (വചനങ്ങൾ 73-77)

സത്യവിശ്വാസത്തിന്റെ മാർഗ്ഗത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കേണ്ടതിന്റെ (ഇസ്തിഖാമത്തിന്റെ) പ്രാധാന്യവും, ഭൗതിക ലാഭങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി മതനിയമങ്ങളിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യുന്നതിലെ അപകടവുമാണ് ഈ അവസാന വചനങ്ങൾ ഉണർത്തുന്നത്.

• മുശ്‌രിക്കുകളുടെ പ്രലോഭനം: “ദൈവങ്ങളെ കുറ്റം പറയുന്നത് നിർത്തുക, അല്ലെങ്കിൽ മതത്തിൽ ഞങ്ങൾക്ക് അനുകൂലമായ വിട്ടുവീഴ്ചകൾ ചെയ്യുക, എങ്കിൽ നിന്നെ ഞങ്ങൾ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്താക്കാം” എന്ന് ഖുറൈശികൾ നബി(സ) യോട് പറഞ്ഞു.
• അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രത്യേക കാവൽ: അല്ലാഹു പ്രവാചകനെ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തിയിട്ടില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അദ്ദേഹം പോലും സ്വാഭാവികമായും അവരിലേക്ക് അല്പമൊന്ന് ചാഞ്ഞു പോയേനെ എന്ന് ഖുർആൻ പറയുന്നു. പാപസുരക്ഷിതനായ പ്രവാചകന്റെ അവസ്ഥ ഇതാണെങ്കിൽ, സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യരുടെ അവസ്ഥ എന്തായിരിക്കും? അതുകൊണ്ടാണ് നബി(സ) സദാസമയവും ഇപ്രകാരം പ്രാർത്ഥിച്ചിരുന്നത്: “അല്ലാഹുവേ, ഒരു കണ്ണിമവെട്ടുന്ന നേരം പോലും നീ എന്നെ എന്നിലേക്ക് തന്നെ ഭരമേൽപ്പിക്കരുതേ!” (اللَّهُمَّ لاَ تَكِلْنِى إِلَى نَفْسِى طَرْفَةَ عَيْنٍ).
• ഇരട്ടി ശിക്ഷ: സത്യത്തിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിച്ചാൽ ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും ഇരട്ടി ശിക്ഷ നൽകുമെന്നാണ് അല്ലാഹു സ്വന്തം പ്രവാചകനോട് പറയുന്നത്. എങ്കിൽ ജോലി നിലനിർത്താനോ മറ്റുള്ളവരെ സുഖിപ്പിക്കാനോ വേണ്ടി തൗഹീദിൽ വെള്ളം ചേർക്കുന്ന നമ്മുടെയൊക്കെ അവസ്ഥ എന്തായിരിക്കും എന്ന വലിയ താക്കീതാണിത്.
• അലംഘനീയമായ നടപടിച്ചട്ടം: നബിയെ മക്കയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കാൻ അവർ ശ്രമിച്ചു. അങ്ങനെ പുറത്താക്കിയാൽ പിന്നെ അവർക്ക് അവിടെ സമാധാനത്തോടെ കഴിയാനാകില്ല എന്ന് അല്ലാഹു താക്കീത് നൽകി. ഇത് ചരിത്രം ശരിവെച്ചു; ഹിജ്റ പോയി വെറും രണ്ടു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ബദർ യുദ്ധം സംഭവിക്കുകയും, ഖുറൈശികളുടെ പ്രധാനപ്പെട്ട എഴുപത് നേതാക്കൾ കൊല്ലപ്പെടുകയും എഴുപത് പേർ ബന്ധനസ്ഥരാവുകയും ചെയ്തു. വൈകാതെ മക്ക ഇസ്ലാമിന് കീഴൊതുങ്ങി. സത്യത്തെ ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർ സ്വയം ഇല്ലാതാവുകയേ ഉള്ളൂ!

ഭാഗം 1: പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കീർത്തനങ്ങളും മനുഷ്യന്റെ ഒളിച്ചോട്ടവും (വചനങ്ങൾ 41-44)

സത്യം ഉൾക്കൊള്ളാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ പ്രത്യേക മനഃശാസ്ത്രത്തെ അനാവരണം ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് ഈ ഭാഗം ആരംഭിക്കുന്നത്.

ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വിരണ്ടോട്ടം

മനുഷ്യർക്ക് ഉറ്റാലോചിക്കാൻ വേണ്ടി ഖുർആനിൽ കാര്യങ്ങൾ വിവിധ രൂപത്തിൽ, പല ഉദാഹരണങ്ങളിലൂടെ അല്ലാഹു ആവർത്തിച്ചു വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, പലരും ഇത് വിശ്വസിക്കാത്തത് ഖുർആൻ കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമായി വിവരിക്കാത്തത് കൊണ്ടല്ല. മറിച്ച്, സത്യം ഉൾക്കൊള്ളുക എന്നത് ജീവിതത്തിൽ പുതിയ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ കൊണ്ടുവരും. ഈ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഒളിച്ചോട്ടമാണ്, അഥവാ വിരണ്ടോട്ടമാണ് അവിശ്വാസികളിൽ കാണുന്നത്. തഫ്സീർ സഅദി വ്യക്തമാക്കുന്നത് പോലെ, സത്യത്തെ അംഗീകരിക്കാതിരിക്കാനുള്ള അവരുടെ പിടിവാശിയും അഹങ്കാരവും കാരണമാണിത്. വിവരങ്ങൾ വിരൽത്തുമ്പിൽ ലഭ്യമായ ആധുനിക കാലത്തും മനുഷ്യൻ ആത്മീയ സത്യങ്ങളിൽ നിന്ന് മുഖം തിരിക്കുന്നത് ഈ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളെ ഭയന്നാണ്.

ഇടനിലക്കാരുടെ നിരർത്ഥകത

തുടർന്നുള്ള വചനങ്ങളിൽ (42, 43), മനുഷ്യർ കാലാകാലങ്ങളായി വെച്ചുപുലർത്തുന്ന ബഹുദൈവ വിശ്വാസത്തിന്റെ നിരർത്ഥകതയെ ഖുർആൻ തിരുത്തുകയാണ്. ലോകത്ത് ഏതൊരു വസ്തുവിനെ ആരാധ്യരായി കണക്കാക്കുന്നവരും, അവരെ സാക്ഷാൽ സ്രഷ്ടാക്കളായല്ല, മറിച്ച് അല്ലാഹുവിങ്കലേക്കുള്ള ഒരു ശുപാർശക്കാരനായോ ഇടനിലക്കാരനായോ ആണ് കാണുന്നത്. എന്നാൽ, ഈ പറയപ്പെടുന്ന ഇടനിലക്കാർക്കും സാക്ഷാൽ അല്ലാഹുവിന്റെ കാരുണ്യവും സഹായവും ആവശ്യമില്ലേ? അവരും അല്ലാഹുവിനെ ആശ്രയിക്കുന്നവരല്ലേ? പിന്നെ എന്തിനാണ് അവരെ ആരാധിക്കുന്നത്? സർവ്വശക്തനായ അല്ലാഹുവിനോട് നേരിട്ട് ചോദിക്കുന്നതിന് പകരം ഇത്തരം ഇടവഴികൾ തേടുന്നത് അക്രമമാണ്.

പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ തസ്ബീഹ് (കീർത്തനം)

നാൽപത്തിനാലാമത്തെ വചനം നമ്മെ കോരിത്തരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പ്രഖ്യാപനമാണ്. ഏഴ് ആകാശങ്ങളും ഭൂമിയും അവയിലുള്ള സകല വസ്തുക്കളും അല്ലാഹുവിനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് അവന് തസ്ബീഹ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ജീവനില്ലെന്ന് നാം കരുതുന്ന കല്ലും മണ്ണും, ചെടികളും മരങ്ങളും അവരുടേതായ ഭാഷയിൽ നാഥനെ വാഴ്ത്തുകയാണ്.

• പ്രവാചകൻ(സ)യുടെ കരങ്ങളിലിരുന്ന് ചെറിയ ചരൽക്കല്ലുകൾ തസ്ബീഹ് ചൊല്ലിയതും, ഭക്ഷണം തസ്ബീഹ് നടത്തിയത് സ്വഹാബികൾ കേട്ടതും ചരിത്രമാണ്.
• മക്കയിൽ വെച്ച് ഒരു കല്ല് നബിയോട് സലാം പറഞ്ഞതും, നബി ചാരിനിന്നു പ്രസംഗിച്ചിരുന്ന ഉണങ്ങിയ ഈന്തപ്പനത്തടി നബിയുടെ വിരഹം സഹിക്കാനാവാതെ തേങ്ങിക്കരഞ്ഞതും പ്രപഞ്ചതാളത്തിന്റെ സാക്ഷ്യങ്ങളാണ്.
• ആറ്റങ്ങളുടെ നിരന്തരമായ കമ്പനവും, സസ്യങ്ങൾക്ക് ശബ്ദങ്ങളോട് പ്രതികരിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന കണ്ടെത്തലും ആധുനിക ശാസ്ത്രം ഇന്ന് ശരിവെക്കുന്നു.

ഇത്രയും വലിയ പ്രപഞ്ചം നാഥനെ വാഴ്ത്തുമ്പോൾ, മനുഷ്യൻ മാത്രം അവനെ ധിക്കരിച്ച് നടക്കുന്നു. എന്നിട്ടും അല്ലാഹു അവർക്ക് ഉടനെ ശിക്ഷ നൽകാതെ പശ്ചാത്തപിക്കാൻ സമയം നൽകുന്നത് അവന്റെ അതിരുകളില്ലാത്ത സഹനശീലത്തെയാണ് കാണിക്കുന്നത്.

ഭാഗം 2: ഹൃദയങ്ങളിലെ മൂടിയും പുനരുത്ഥാനവും (വചനങ്ങൾ 45-52)

മരണാനന്തര ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയങ്ങളെയും, സത്യനിഷേധികളുടെ അഹങ്കാരത്തെയും ഖുർആൻ എത്ര യുക്തിപരമായാണ് നേരിടുന്നത് എന്ന് ഈ വചനങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

സത്യം കേൾക്കാത്ത കാതുകൾ

പ്രവാചകൻ ഖുർആൻ പാരായണം ചെയ്യുമ്പോൾ, പരലോകത്തിൽ വിശ്വസിക്കാത്തവരുടെ ധിക്കാരം കാരണം സത്യം ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയാത്ത വിധം അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ അല്ലാഹു ഒരു അദൃശ്യമായ മറ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അഹങ്കാരം കൊണ്ട് സത്യത്തെ നിഷേധിക്കുമ്പോൾ അല്ലാഹു അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ മൂടിയും കാതുകളിൽ ഭാരവും ഏർപ്പെടുത്തുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ്, ഏകനായ അല്ലാഹുവിനെക്കുറിച്ച് മാത്രം സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഈ സത്യനിഷേധികൾക്ക് അത് സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ വിറളിയെടുത്ത് പിന്തിരിഞ്ഞു പോകുന്നത്.

മാരണം ബാധിച്ചവൻ എന്ന ആരോപണം

മക്കയിലെ മുശ്‌രിക്കുകൾ നബി(സ) ഖുർആൻ പാരായണം ചെയ്യുന്നത് ഒളിച്ചിരുന്ന് കേട്ടിരുന്നത് സത്യം മനസ്സിലാക്കാനല്ല, മറിച്ച് പരിഹസിക്കാനായിരുന്നു. ഖുർആനിന്റെ മാസ്മരികത കേട്ട് ആളുകൾ ഇസ്ലാമിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നത് പ്രതിരോധിക്കാൻ അവർ കണ്ടെത്തിയ ന്യായമായിരുന്നു “നബിക്ക് മാരണം ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു” എന്നത്. എന്നാൽ അല്ലാഹു ഈ വാദത്തെ ‘വഴിപിഴവ്’ എന്നാണ് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്. അല്ലാഹു തള്ളിക്കളഞ്ഞ ഈ ആരോപണം സത്യവിശ്വാസികൾക്ക് ഒരിക്കലും അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്ന് ശൈഖ് മുഹമ്മദ് അബ്ദു, സയ്യിദ് റഷീദ് രിദ, ഇമാം അബൂബക്കർ അൽ-ജസ്സാസ് തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ പണ്ഡിതന്മാർ അസന്ദിഗ്ദ്ധമായി വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

പുനരുത്ഥാനം: എല്ലാ യുക്തികളെയും നിഷ്പ്രഭമാക്കുന്ന മറുപടി

മരിച്ച് മണ്ണടിഞ്ഞ്, എല്ലുകളും തുരുമ്പുകളുമായി മാറിയ ശേഷം വീണ്ടും ജീവിപ്പിക്കപ്പെടുമോ എന്ന് ചോദിക്കുന്ന ഭൗതികവാദികൾക്കുള്ള മറുപടി ഖുർആൻ നൽകുന്നു: “നിങ്ങൾ ജീവന്റെ യാതൊരു അംശവുമില്ലാത്ത കല്ലോ ഇരുമ്പോ ആയിക്കൊള്ളുക… അല്ലാഹു നിങ്ങളെ പുനർജീവിപ്പിക്കും.” ഒന്നും ഇല്ലാതിരുന്ന അവസ്ഥയിൽ നിന്ന് നിങ്ങളെ ആദ്യമായി സൃഷ്ടിച്ചവന്, രണ്ടാമതും സൃഷ്ടിക്കാൻ യാതൊരു പ്രയാസവുമില്ല.

ഭാഗം 3: സംസാരത്തിലെ സൂക്ഷ്മതയും യഥാർത്ഥ ‘വസീല’യും (വചനങ്ങൾ 53-57)

നമ്മുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തെയും സഹജീവികളോടുള്ള പെരുമാറ്റത്തെയും സ്പർശിക്കുന്ന വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട വചനങ്ങളാണിവ.

വാക്കുകളുടെ ശക്തിയും പിശാചിന്റെ കുഴപ്പങ്ങളും

മറ്റുള്ളവരോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഏറ്റവും നല്ല വാക്കുകൾ ഉപയോഗിക്കാൻ അല്ലാഹു കൽപ്പിക്കുന്നു. കാരണം പിശാച് മനുഷ്യർക്കിടയിൽ കുഴപ്പങ്ങൾ ഇളക്കിവിടാൻ കാത്തിരിക്കുകയാണ്. നാം ദേഷ്യത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ മോശം വാക്ക് മതിയാകും പിശാചിന് വർഷങ്ങളുടെ ബന്ധങ്ങളിൽ വിള്ളലുണ്ടാക്കാൻ.

എന്താണ് യഥാർത്ഥ ‘വസീല’?

അമ്പത്താറ്, അമ്പത്തേഴ് വചനങ്ങളിൽ അല്ലാഹു ശിർക്കിന്റെ (ബഹുദൈവാരാധനയുടെ) വേരറുക്കുകയാണ്. ഇവിടെയാണ് ഖുർആൻ പഠിക്കുന്ന നാം ഏറ്റവും ഗൗരവത്തോടെ മനസ്സിലാക്കേണ്ട ‘വസീല’ എന്ന പദം വരുന്നത്. മുശ്‌രിക്കുകൾ വിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന ആ മഹാന്മാർ പോലും, തങ്ങളുടെ റബ്ബിങ്കലേക്ക് ‘വസീല’ (സാമീപ്യ മാർഗ്ഗം) തേടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നവരാകുന്നു.

• പണ്ഡിതാഭിപ്രായം: ഇബ്നു അബ്ബാസ്, മുജാഹിദ്, ഖതാദ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ മുഫസ്സിറുകൾ ഏകാഭിപ്രായത്തോടെ നൽകിയ അർത്ഥം, “സൽകർമ്മങ്ങൾ വഴി അല്ലാഹുവിന്റെ സാമീപ്യം സിദ്ധിക്കുവാൻ യത്നിക്കുക” എന്നാണ്.
• യാഥാർത്ഥ്യം: നിങ്ങൾ ആരെയാണോ വിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്, അവർ ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ നമസ്കാരം, നോമ്പ്, ദാനധർമ്മങ്ങൾ എന്നീ സൽകർമ്മങ്ങളിലൂടെ അല്ലാഹുവിലേക്ക് അടുക്കാൻ (വസീല തേടാൻ) ശ്രമിച്ചവരായിരുന്നു. അങ്ങനെയുള്ള നിസ്സഹായരായ സൃഷ്ടികളെ എന്തിനാണ് പ്രാർത്ഥിച്ച് വിളിക്കുന്നത്? സൽകർമ്മങ്ങളാകുന്ന യഥാർത്ഥ വസീലയെയാണ് നാം മുറുകെ പിടിക്കേണ്ടത്.

ഭാഗം 4: അല്ലാഹുവിന്റെ താക്കീതുകളും കാരുണ്യവും (വചനങ്ങൾ 58-60)

മുൻസമുദായങ്ങളുടെ ചരിത്രങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പാഠങ്ങളും അല്ലാഹുവിന്റെ തീരുമാനങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണ് അവസാന ഭാഗം.

അലംഘനീയമായ വിധി

സത്യം നിഷേധിച്ച് അക്രമം അതിരുകവിയുന്ന ഒരു നാടും പരലോക ശിക്ഷയ്ക്ക് മുമ്പായി ഈ ഭൗതിക ലോകത്ത് വെച്ചുതന്നെ നശിപ്പിക്കപ്പെടുകയോ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യാതിരിക്കില്ല. എന്നാൽ അല്ലാഹു പരമനീതിമാനാണ്. രാജ്യത്തുള്ളവർ നിർദ്ദോഷികളായിരിക്കെ അല്ലാഹു ഒരു രാജ്യത്തെയും നശിപ്പിക്കുകയില്ല. സമുദായങ്ങൾ തങ്ങളുടെ അക്രമങ്ങളിലൂടെ ശിക്ഷ ഇരന്നുവാങ്ങുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

എന്തുകൊണ്ട് വലിയ അത്ഭുതങ്ങൾ നൽകിയില്ല?

മക്കയിലെ അവിശ്വാസികൾ വലിയ അത്ഭുതങ്ങൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ, തന്റെ ജനത ഒറ്റയടിക്ക് നശിച്ചുപോകരുതെന്ന അങ്ങേയറ്റത്തെ സ്നേഹം കാരണം നബി(സ) അവർക്ക് സാവകാശം തിരഞ്ഞെടുക്കുകയായിരുന്നു. ഥമൂദ് ഗോത്രത്തിന് ഒട്ടകത്തെ ദൃഷ്ടാന്തമായി നൽകിയിട്ടും അവർ നിഷേധിച്ചപ്പോൾ ഒന്നടങ്കം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രം നമ്മുടെ മുന്നിലുണ്ട്. ദൃഷ്ടാന്തങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത് ജനങ്ങളെ നിർബന്ധിച്ച് വിശ്വസിപ്പിക്കാനല്ല, മറിച്ച് അല്ലാഹുവിനെക്കുറിച്ച് ബോധമുണ്ടാക്കി സത്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങാനുള്ള പ്രേരണ നൽകാനാണ്.

“നിന്റെ റബ്ബ് മനുഷ്യരെ വലയം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.” അല്ലാഹുവിൽ നിന്ന് ഒളിക്കാൻ ഭൂമിയിൽ ഒരു അഭയകേന്ദ്രവുമില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവ് മാത്രം മതി, ശരിയായ ബുദ്ധിയുള്ള ഒരു മനുഷ്യന് തിന്മകളിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കാൻ.