അധ്യായം 1: ഇബ്ലീസിന്റെ അഹങ്കാരവും മനുഷ്യർക്കെതിരെയുള്ള വെല്ലുവിളിയും (വചനങ്ങൾ 61-63)

മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു സംഭവത്തെക്കുറിച്ചാണ് ഈ വചനങ്ങൾ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്. ആദം നബിയെ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, ആ വലിയ സൃഷ്ടിക്ക് ആദരവ് പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അവിടെയുള്ള മലക്കുകളോടൊക്കെ സുജൂദ് ചെയ്യാൻ അല്ലാഹു കൽപ്പിച്ചു. എല്ലാവരും അനുസരിച്ചപ്പോൾ ഇബ്ലീസ് മാത്രം അത് ധിക്കരിച്ചു.

എന്തായിരുന്നു ഇബ്ലീസിന്റെ പ്രശ്നം?

“കളിമണ്ണിനാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവന് ഞാൻ സുജൂദ് ചെയ്യുകയോ?” എന്നതായിരുന്നു ഇബ്ലീസിന്റെ ചോദ്യം. അല്ലാഹുവിന് മാത്രമേ സുജൂദ് ചെയ്യൂ എന്ന തൗഹീദായിരുന്നില്ല അവന്റെ വാദം, മറിച്ച് അല്ലാഹുവിന്റെ കൽപ്പനയെക്കാൾ വലുതായി അവൻ കണ്ടത് സ്വന്തം യുക്തിയെയും അഹങ്കാരത്തെയുമാണ് (കിബ്ർ). താൻ തീയിനാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവനാണെന്നും, മണ്ണ് താഴെ കിടക്കുന്നതാണെന്നുമുള്ള അഹങ്കാരം! ലോകത്തെ ആദ്യത്തെ വംശീയവാദി ഇബ്ലീസാണെന്ന് പണ്ഡിതന്മാർ പറയുന്നത് ഇതുകൊണ്ടാണ്. എന്നാൽ ഇന്ന് ചില പണ്ഡിത വേഷധാരികൾ “അല്ലാഹുവിന് മാത്രമേ സുജൂദ് ചെയ്യൂ എന്ന് പറഞ്ഞത് ഇബ്ലീസാണെന്നും, തൗഹീദ് പറയുന്നവർ ഇബ്ലീസിന്റെ പിന്മുറക്കാരാണെന്നും” തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാറുണ്ട്. അത് തീർത്തും അടിസ്ഥാനരഹിതമാണെന്ന് ഈ ആയത്തുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഇബ്ലീസിന്റെ ഭയാനകമായ വെല്ലുവിളി

തെറ്റ് ചെയ്ത ശേഷം പശ്ചാത്തപിക്കുന്നതിന് പകരം, ഖിയാമത്ത് നാൾ വരെ അല്ലാഹുവിനോട് അവൻ ഒരു അവധി ചോദിച്ചു. എന്തിനായിരുന്നു അത്? ആദമിന്റെ മക്കളായ മനുഷ്യരെ മുഴുവൻ വഴിപിഴപ്പിക്കാൻ! അതിനായി ഇബ്ലീസ് ഉപയോഗിച്ച വാക്കാണ് لَأَحْتَنِكَنَّ (ലഅഹ്തനിക്കന്ന). ഒരു കുതിരയുടെ വായിൽ കടിഞ്ഞാണിട്ട് അതിനെ പൂർണ്ണമായി നിയന്ത്രണത്തിൽ കൊണ്ടുവരുന്നതിനാണ് അറബിയിൽ ഈ വാക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. മനുഷ്യരുടെ കഴുത്തിൽ കടിഞ്ഞാണിട്ട് അവരെ വ്യഭിചാരത്തിലേക്കും, പലിശയിലേക്കും, ശിർക്കിലേക്കും താൻ വലിച്ചിഴക്കുമെന്നാണ് അവൻ പ്രഖ്യാപിച്ചത്. എന്നാൽ ‘അല്പമാളുകളൊഴികെ’ എന്ന് അവൻ തന്നെ സമ്മതിക്കുന്നുമുണ്ട്. അഥവാ, അല്ലാഹുവിൽ ഭരമേൽപ്പിക്കുന്ന നിഷ്കളങ്കരായ വിശ്വാസികൾ അവന്റെ കടിഞ്ഞാണിൽ കുടുങ്ങില്ല.

അല്ലാഹു ഇതിന് നൽകിയ ഗാംഭീര്യം നിറഞ്ഞ മറുപടി: “നീ പോയിക്കൊള്ളുക. അവരിൽ നിന്ന് നിന്നെ ആർ പിന്തുടർന്നുവോ, അപ്പോൾ നിശ്ചയമായും നരകമായിരിക്കും നിങ്ങളുടെ പൂർണ്ണമായ പ്രതിഫലം.”

അധ്യായം 2: പിശാചിന്റെ നാല് ആയുധങ്ങളും സത്യവിശ്വാസിയുടെ കവചവും (വചനങ്ങൾ 64-65)

പിശാച് നമ്മെ വഴിപിഴപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട നാല് ആയുധങ്ങൾ ഏതൊക്കെയെന്ന് 64-ാമത്തെ വചനത്തിൽ അല്ലാഹു വിശദമാക്കുന്നു:

• ശബ്ദം (بِصَوْتِكَ): അല്ലാഹുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് മനുഷ്യനെ അകറ്റുന്ന എല്ലാ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങളും ഇതിൽ പെടും. വെറുതെ സമയം കളയുന്ന സംസാരങ്ങൾ, അശ്ലീല ഗാനങ്ങൾ, ഇന്ന് നാം രാപ്പകലില്ലാതെ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സോഷ്യൽ മീഡിയ റീൽസുകൾ, സിനിമകൾ തുടങ്ങിയവയെല്ലാം പിശാചിന്റെ ശബ്ദങ്ങളാണ്.
• സൈന്യം (കുതിരപ്പടയും കാലാൾപ്പടയും): പിശാച് തനിച്ചല്ല, അവന് മനുഷ്യരിലും ജിന്നുകളിലുമായി വലിയ സൈന്യമുണ്ട്. വളരെ വേഗത്തിൽ പടർന്നുപിടിക്കുന്ന തിന്മകളും ട്രെൻഡുകളും കുതിരപ്പടയാണെങ്കിൽ, നമ്മുടെ കൂടെത്തന്നെ നടന്ന് നമ്മെ തിന്മയിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്ന ചീത്ത സുഹൃത്തുക്കളാണ് കാലാൾപ്പട.
• സമ്പത്തിലും മക്കളിലുമുള്ള പങ്ക് ചേരൽ (وَشَارِكْهُمْ فِي الْأَمْوَالِ وَالْأَوْلَادِ): പലിശ, കൈക്കൂലി തുടങ്ങിയ ഹറാമായ സമ്പാദ്യത്തിലും, ഹലാലായ പണം ധൂർത്തടിക്കുന്നതിലും പിശാചിന് പങ്കുണ്ട്. ബിസ്മില്ലാഹി പറയാതെ നാം കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിലും അവൻ പങ്ക് ചേരുന്നു. അതുപോലെ മക്കൾക്ക് മതപരമായ യാതൊരു അറിവും നൽകാതിരിക്കുക, ഇസ്ലാമികമല്ലാത്ത പേരുകൾ നൽകുക, ധാർമ്മിക മൂല്യങ്ങളില്ലാത്ത കാർട്ടൂണുകൾക്കും ഗെയിമുകൾക്കും മക്കളെ വളർത്താൻ വിട്ടുകൊടുക്കുക എന്നിവയിലൂടെ അവരുടെ വളർച്ചയിലും പിശാച് ഇരിപ്പിടം ഉറപ്പിക്കുന്നു.
• വ്യാമോഹങ്ങൾ (وَعِدْهُمْ): “നീ ചെറുപ്പമല്ലേ, പ്രായമായിട്ട് പശ്ചാത്തപിക്കാം”, “അല്ലാഹു പൊറുത്തുതരും വലിയ തെറ്റല്ലല്ലോ” തുടങ്ങിയ മോഹന വാഗ്ദാനങ്ങൾ നൽകി അവൻ നമ്മെ വഞ്ചിക്കുന്നു. ഇത് വെറും മരുപ്പച്ച മാത്രമാണ്.

എന്താണ് ഇതിനുള്ള പ്രതിരോധം? (തവക്കുൽ)

65-ാമത്തെ വചനത്തിൽ അല്ലാഹു പറയുന്നു: “നിശ്ചയമായും, എന്റെ അടിയാന്മാർ – അവരുടെ മേൽ നിനക്ക് ഒരധികാരശക്തിയുമില്ല. കാര്യങ്ങൾ ഭരമേൽപ്പിക്കപ്പെടുന്നവനായി നിന്റെ റബ്ബ് തന്നെ മതിതാനും.” (وَكَفَىٰ بِرَبِّكَ وَكِيلًا). അല്ലാഹുവിനെ മാത്രം ഭയപ്പെടുന്ന അടിയാന്മാരുടെ മേൽ പിശാചിന് യാതൊരു അധികാരവുമില്ല. അവൻ തിന്മയിലേക്ക് വിളിക്കുക മാത്രമേ ചെയ്യൂ. ഇതിനുള്ള ഏറ്റവും വലിയ കവചമാണ് അല്ലാഹുവിലുള്ള ഭരമേൽപ്പിക്കൽ അഥവാ ‘തവക്കുൽ’. ഒട്ടകത്തെ കെട്ടിയിട്ട് അല്ലാഹുവിൽ ഭരമേൽപ്പിക്കുക എന്നാണ് പ്രവാചകൻ പഠിപ്പിച്ചത്.

പ്രവാചകന്റെ പാഠം: നാം വീട് വിട്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ, ബാഹ്യലോകത്തെ പിശാചിന്റെ ആയിരക്കണക്കിന് കെണികളിലേക്കാണ് കാലെടുത്തുവെക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഇറങ്ങുന്ന സമയത്ത് “ബിസ്മില്ലാഹി തവക്കൽത്തു അലല്ലാഹി, വലാ ഹൗല വലാ ഖുവ്വത്ത ഇല്ലാ ബില്ലാഹ്” എന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നവനോട് അപ്പോൾ തന്നെ മലക്കുകൾ പറയും: “നിനക്ക് നേർവഴി കാണിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, നിനക്ക് പൂർണ്ണ സംരക്ഷണം നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” ഇത് കേൾക്കുമ്പോൾ പിശാച് അവനിൽ നിന്ന് നിരാശനായി പിന്തിരിഞ്ഞോടും എന്ന് അബൂദാവൂദ് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്ത ഹദീസിലുണ്ട്.

അധ്യായം 3: മനുഷ്യന്റെ കാപട്യവും അല്ലാഹുവിന്റെ അലംഘനീയമായ താക്കീതുകളും (വചനങ്ങൾ 66-69)

ഈ ഭൂമിയുടെ മുക്കാൽ ഭാഗവുമുള്ള മഹാസമുദ്രത്തിലൂടെ കൂറ്റൻ കപ്പലുകൾക്ക് സഞ്ചരിക്കാനും, അതിലൂടെ കച്ചവടങ്ങൾ നടത്തി ഉപജീവനം കണ്ടെത്താനും അല്ലാഹു ഭൗതിക നിയമങ്ങൾ ഒരുക്കിത്തന്നു. ഇത് അവന്റെ അപാരമായ കാരുണ്യമാണ്. എന്നാൽ പ്രതിസന്ധികളോടുള്ള മനുഷ്യന്റെ സമീപനം എത്ര കാപട്യം നിറഞ്ഞതാണെന്ന് ഖുർആൻ തുറന്നുകാട്ടുന്നു.

• കടലിലെ തൗഹീദ്: ശാന്തമായ സമുദ്രത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ വലിയ അഹങ്കാരിയായിരിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ, ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് വരുമ്പോൾ അവൻ അതുവരെ വിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചിരുന്ന വ്യാജദൈവങ്ങളെയും ഔലിയാക്കളെയും മറക്കുന്നു. ആ നിമിഷം അല്ലാഹുവിനെ മാത്രമേ അവന് ഓർമ്മയുണ്ടാകൂ. അതെ, മരണത്തെ മുഖാമുഖം കാണുമ്പോൾ ഏറ്റവും വലിയ ബഹുദൈവ വിശ്വാസി പോലും തൗഹീദിലേക്ക് മടങ്ങിവരും.
• കരയിലെത്തുമ്പോഴുള്ള നന്ദികേട്: എന്നാൽ കാറ്റ് ശാന്തമായി അവർ സുരക്ഷിതരായി കരയിലെത്തുമ്പോൾ, ആപത്തിൽ രക്ഷിച്ച അല്ലാഹുവിനെ അവഗണിച്ച് പഴയ ശിർക്കിലേക്കും തിന്മകളിലേക്കും തിരിഞ്ഞുകളയുന്നു. മനുഷ്യൻ അങ്ങേയറ്റം നന്ദികെട്ടവനാണ്.

ഇക്‌രിമ (റ) യുടെ ചരിത്രം: അബൂജഹ്‌ലിന്റെ മകനായിരുന്ന ഇക്‌രിമ ഇസ്ലാം സ്വീകരിക്കാൻ കാരണമായത് സമുദ്രയാത്രക്കിടയിലുണ്ടായ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റായിരുന്നു. അപകട സമയത്ത് കപ്പലിലുണ്ടായിരുന്നവർ അല്ലാഹുവിനെ മാത്രം വിളിക്കാൻ പരസ്പരം പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചു: “കടലിൽ രക്ഷിക്കാൻ അല്ലാഹു മാത്രമേയുള്ളൂവെങ്കിൽ കരയിലും അവൻ തന്നെയല്ലേ രക്ഷകൻ! പിന്നെന്തിന് ഞാൻ മറ്റു ദൈവങ്ങളെ വിളിക്കണം?” ആ കൊടുങ്കാറ്റിൽ വെച്ച് അദ്ദേഹം അല്ലാഹുവുമായി കരാർ ചെയ്യുകയും, രക്ഷപ്പെട്ട് മക്കയിൽ തിരിച്ചെത്തി ഇസ്ലാം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.

കരയിലെത്തിയാൽ സുരക്ഷിതരാണെന്ന് കരുതേണ്ടതില്ല എന്ന് അല്ലാഹു താക്കീത് നൽകുന്നു. കരയിൽ വെച്ച് ഭൂമി പിളർന്ന് ആഴ്ത്തിക്കളയാനോ, ആകാശത്ത് നിന്ന് ചരൽമഴ വർഷിക്കാനോ അല്ലാഹുവിന് കഴിയും.

ഇന്ന് വിമാനങ്ങൾ ഉള്ളതുകൊണ്ട് സമുദ്രങ്ങളെ മനുഷ്യന് ആവശ്യമില്ല എന്ന് കരുതരുത്. ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിലെ ഹോർമുസ് കടലിടുക്ക് വഴിയുള്ള ചരക്കുഗതാഗതം തടസ്സപ്പെട്ടപ്പോൾ അത് നമ്മുടെ കൊച്ചു കേരളത്തിലെ അടുക്കളകളെപ്പോലും വിലക്കയറ്റമായി ബാധിച്ചത് നാം കണ്ടതാണ്. അതുപോലെ, നമ്മുടെ വ്യക്തിജീവിതത്തിലെ സാമ്പത്തിക തകർച്ചകളും, രോഗങ്ങളുമെല്ലാം നമ്മെ ബാധിക്കുന്ന കൊടുങ്കാറ്റുകളാണ്. ഈ പ്രതിസന്ധികളിൽ ആയാലും സന്തോഷത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങളിലായാലും എപ്പോഴും അല്ലാഹുവിനെ സ്മരിക്കുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ വിശ്വാസി.

അധ്യായം 4: മനുഷ്യന് നൽകപ്പെട്ട അത്യുന്നതമായ ആദരവുകൾ (വചനം 70)

മനുഷ്യന്റെ അസ്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചും അവന് ലഭിച്ച മഹാഭാഗ്യത്തെക്കുറിച്ചും ഇരുത്തി ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന മഹത്തായ പ്രഖ്യാപനമാണ് 70-ാമത്തെ വചനം. സർവ്വചരാചരങ്ങളിലും വെച്ച് മനുഷ്യനെ അല്ലാഹു നാല് പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ കൊണ്ട് അനുഗ്രഹിച്ചു:

• ആദരവ് (كَرَّمْنَا): മൃഗങ്ങളെല്ലാം നാലുകാലിൽ തലകുനിഞ്ഞ് നടക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യനെ ഇരുകാലുകളിൽ നിവർന്നു നിൽക്കാൻ അനുവദിച്ചു. കൈകൾ കൊണ്ട് ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും, ഗ്രഹിച്ചറിയാനുള്ള ബുദ്ധിയും, അഞ്ച് ഇന്ദ്രിയങ്ങളും, സംസാരശേഷിയും, എഴുതാനും വായിക്കാനുമുള്ള കഴിവും നൽകി ആദരിച്ചു.
• വാഹനങ്ങൾ (حَمَلْنَاهُمْ): കരയിലും കടലിലും (ആകാശത്തും) സഞ്ചരിക്കാനുള്ള വാഹനങ്ങൾ മനുഷ്യനുണ്ട്. ഒട്ടകങ്ങൾ മുതൽ ആധുനിക വിമാനങ്ങൾ വരെ! അവ നിർമ്മിക്കാനുള്ള ഇരുമ്പും ലോഹങ്ങളും, ഇന്ധനങ്ങളും ഭൂമിയിൽ നിക്ഷേപിച്ചതും, അതിനുള്ള ശാസ്ത്രീയമായ അറിവ് നൽകിയതും അല്ലാഹുവാണ്.
• വിശിഷ്ടമായ ആഹാരം (الطَّيِّبَاتِ): മൃഗങ്ങൾ പച്ചമാംസമോ പച്ചിലകളോ കഴിക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യന്റെ മുൻപിൽ അല്ലാഹു രുചികരവും പോഷകസമൃദ്ധവുമായ അനവധി ഭക്ഷണ വൈവിധ്യങ്ങൾ (ത്വയ്യിബാത്ത്) ഒരുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നു.
• മിക്കവരെക്കാളും വലിയ ശ്രേഷ്ഠത (عَلَىٰ كَثِيرٍ مِّمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيلًا): അല്ലാഹു ഇവിടെ പ്രയോഗിച്ചത് ‘നാം സൃഷ്ടിച്ചവരിലെല്ലാം വെച്ച് മനുഷ്യനാണ് ശ്രേഷ്ഠൻ’ എന്നല്ല, മറിച്ച് ‘മിക്കവരെക്കാളും’ (عَلَىٰ كَثِيرٍ) എന്നാണ്. ആധുനിക പണ്ഡിതന്മാർ ഇതിന് രണ്ട് കാരണങ്ങൾ പറയുന്നു:
  • മനുഷ്യന്റെ അഹങ്കാരത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ (നിനക്ക് മുകളിലും വലിയ സൃഷ്ടികളുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവ് നൽകാൻ).
  • കോടിക്കണക്കിന് ഗാലക്സികളുള്ള ഈ മഹാപ്രപഞ്ചത്തിൽ മനുഷ്യനേക്കാൾ ബുദ്ധിയും പദവിയുമുള്ള മറ്റ് ജീവജാലങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കാം എന്ന വലിയ ശാസ്ത്രീയ സാധ്യത ഖുർആൻ ഇവിടെ തുറന്നിടുന്നു.

ഇത്രയും ആദരവുകൾ നൽകിയ അല്ലാഹുവിന്റെ കൽപ്പനകളെ സ്വന്തം ശരീരത്തിലെ അവയവങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ ധിക്കരിക്കുന്നത് എത്ര വലിയ നന്ദികേടാണ് എന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം.

അധ്യായം 5: ഖിയാമത്ത് നാളിലെ വിചാരണയും ഹൃദയത്തിന്റെ അന്ധതയും (വചനങ്ങൾ 71-72)

പരലോകത്തെ ഏറ്റവും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതും, സത്യവിശ്വാസിക്ക് വലിയ പ്രതീക്ഷ നൽകുന്നതുമായ കോടതിയെക്കുറിച്ചാണ് ഈ വചനങ്ങൾ പറയുന്നത്.

• നേതാക്കളോടൊപ്പമുള്ള വിളി: പരലോകത്ത് അല്ലാഹു മനുഷ്യരെ വിളിക്കുന്നത് ഓരോരുത്തരായിട്ടല്ല; മറിച്ച് ഓരോ സമൂഹത്തെയും അവരുടെ ‘ഇമാമുമാരോടൊപ്പം’ (നേതാക്കളോടൊപ്പം) ആയിരിക്കും. ഇതിന് രണ്ട് അർത്ഥങ്ങളുണ്ട്: ദുനിയാവിൽ അവർ മാതൃകയാക്കിയ നേതാക്കൾ, കൂടാതെ അവരുടെ കർമ്മരേഖകൾ. മുഹമ്മദ് നബി(സ)യെ മാതൃകയാക്കിയവർ ആ പ്രകാശത്തിന് പിന്നിലായിരിക്കും. എന്നാൽ, സിനിമ-കായിക താരങ്ങളെയും അഴിമതിക്കാരായ രാഷ്ട്രീയക്കാരെയും മാതൃകയാക്കിയവർ, നരകത്തിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കപ്പെടുന്ന ആ നേതാക്കളുടെ പിന്നാലെ തലകുനിഞ്ഞ് നടക്കേണ്ടി വരും.
• കർമ്മരേഖ വലതുകയ്യിൽ: വലതുകയ്യിൽ കിതാബ് ലഭിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ മഹ്‌ശറയിൽ അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ അത് മറ്റുള്ളവരെ വായിച്ചു കേൾപ്പിക്കും. അവിടെ ഒരു ‘ഫതീൽ’ (فَتِيلًا) അളവ് പോലും ആരോടും അനീതി കാണിക്കപ്പെടുകയില്ല. (ഈത്തപ്പഴക്കുരുവിന്റെ പിളർപ്പിലിരിക്കുന്ന അതിനേരിയ ഭാരമില്ലാത്ത നൂലിനാണ് ഫതീൽ എന്ന് പറയുന്നത്). അത്രത്തോളം ചെറിയ നന്മ പോലും അവിടെ പ്രതിഫലാർഹമാകും.
• പരലോകത്തെ അന്ധത: കണ്ണുകൾക്കല്ല, നെഞ്ചുകളിലെ ഹൃദയങ്ങൾക്കാണ് അന്ധത ബാധിക്കുന്നത്. ഈ ലോകത്ത് ഖുർആൻ മുന്നിലുണ്ടായിട്ടും അല്ലാഹുവിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങൾ കണ്ടിട്ടും അത് അവഗണിച്ച് നടന്നവർ, പരലോകത്ത് യഥാർത്ഥ അന്ധരായിട്ടായിരിക്കും ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിക്കപ്പെടുക. ദുനിയാവിൽ പൂർണ്ണ കാഴ്ചശക്തിയുണ്ടായിരുന്ന മനുഷ്യൻ ഇരുട്ടിൽ തപ്പിത്തടയുമ്പോൾ ചോദിക്കും: “റബ്ബേ നീ എന്നെ അന്ധനാക്കിയതെന്തിന്?” അപ്പോൾ അല്ലാഹു നൽകുന്ന മറുപടി സൂറത്ത് ത്വാഹയിൽ പറയുന്നുണ്ട്: “എന്റെ ആയത്തുകൾ വന്നിട്ട് നീ അതിനെ വിസ്മരിച്ചു, അതിനാൽ ഇന്ന് നീയും വിസ്മരിക്കപ്പെടുന്നു.” അവർ ഏറ്റവും വഴിപിഴച്ചവരായിരിക്കും.

അധ്യായം 6: സത്യമാർഗ്ഗത്തിലെ അടിയുറച്ചുനിൽപ്പും വിട്ടുവീഴ്ചകളിലെ അപകടവും (വചനങ്ങൾ 73-77)

സത്യവിശ്വാസത്തിന്റെ മാർഗ്ഗത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കേണ്ടതിന്റെ (ഇസ്തിഖാമത്തിന്റെ) പ്രാധാന്യവും, ഭൗതിക ലാഭങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി മതനിയമങ്ങളിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യുന്നതിലെ അപകടവുമാണ് ഈ അവസാന വചനങ്ങൾ ഉണർത്തുന്നത്.

• മുശ്‌രിക്കുകളുടെ പ്രലോഭനം: “ദൈവങ്ങളെ കുറ്റം പറയുന്നത് നിർത്തുക, അല്ലെങ്കിൽ മതത്തിൽ ഞങ്ങൾക്ക് അനുകൂലമായ വിട്ടുവീഴ്ചകൾ ചെയ്യുക, എങ്കിൽ നിന്നെ ഞങ്ങൾ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്താക്കാം” എന്ന് ഖുറൈശികൾ നബി(സ) യോട് പറഞ്ഞു.
• അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രത്യേക കാവൽ: അല്ലാഹു പ്രവാചകനെ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തിയിട്ടില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അദ്ദേഹം പോലും സ്വാഭാവികമായും അവരിലേക്ക് അല്പമൊന്ന് ചാഞ്ഞു പോയേനെ എന്ന് ഖുർആൻ പറയുന്നു. പാപസുരക്ഷിതനായ പ്രവാചകന്റെ അവസ്ഥ ഇതാണെങ്കിൽ, സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യരുടെ അവസ്ഥ എന്തായിരിക്കും? അതുകൊണ്ടാണ് നബി(സ) സദാസമയവും ഇപ്രകാരം പ്രാർത്ഥിച്ചിരുന്നത്: “അല്ലാഹുവേ, ഒരു കണ്ണിമവെട്ടുന്ന നേരം പോലും നീ എന്നെ എന്നിലേക്ക് തന്നെ ഭരമേൽപ്പിക്കരുതേ!” (اللَّهُمَّ لاَ تَكِلْنِى إِلَى نَفْسِى طَرْفَةَ عَيْنٍ).
• ഇരട്ടി ശിക്ഷ: സത്യത്തിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിച്ചാൽ ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും ഇരട്ടി ശിക്ഷ നൽകുമെന്നാണ് അല്ലാഹു സ്വന്തം പ്രവാചകനോട് പറയുന്നത്. എങ്കിൽ ജോലി നിലനിർത്താനോ മറ്റുള്ളവരെ സുഖിപ്പിക്കാനോ വേണ്ടി തൗഹീദിൽ വെള്ളം ചേർക്കുന്ന നമ്മുടെയൊക്കെ അവസ്ഥ എന്തായിരിക്കും എന്ന വലിയ താക്കീതാണിത്.
• അലംഘനീയമായ നടപടിച്ചട്ടം: നബിയെ മക്കയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കാൻ അവർ ശ്രമിച്ചു. അങ്ങനെ പുറത്താക്കിയാൽ പിന്നെ അവർക്ക് അവിടെ സമാധാനത്തോടെ കഴിയാനാകില്ല എന്ന് അല്ലാഹു താക്കീത് നൽകി. ഇത് ചരിത്രം ശരിവെച്ചു; ഹിജ്റ പോയി വെറും രണ്ടു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ബദർ യുദ്ധം സംഭവിക്കുകയും, ഖുറൈശികളുടെ പ്രധാനപ്പെട്ട എഴുപത് നേതാക്കൾ കൊല്ലപ്പെടുകയും എഴുപത് പേർ ബന്ധനസ്ഥരാവുകയും ചെയ്തു. വൈകാതെ മക്ക ഇസ്ലാമിന് കീഴൊതുങ്ങി. സത്യത്തെ ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർ സ്വയം ഇല്ലാതാവുകയേ ഉള്ളൂ!